Er wordt veel geklaagd over ouders. Ouders zijn te laks en willen eigenlijk niet meer opvoeden. Misschien wel een aardige taak van de school? Ouders leggen hun kinderen geen regels meer op en stellen al helemaal geen grenzen meer. Is dat ook zo, of is het weer eens onzin?
Jongeren zouden maar brutaal en onbeschoft zijn, ongehoorzaam en al helemaal erg lui. Dit komt omdat de ouders niet opvoeden. Zijn ouders nog wel in staat om kinderen op te voeden. Je geeft als ouders toch ook iets van jezelf mee.
Voor docenten/leerkrachen, politie, buurtwerkers dragen de stemming uit dat ouders het er bij laten zitten. Juist deze groep klaagt erg veel en dan hebben ze het natuurlijk niet over hun eigen kinderen, maar over al die andere vaders en moeders. Die allemaal druk bezig zijn met het opvoeden van deze groep van circa 3,5 miljoen minderjarigen.
De critice hebben wel de beschikking over een aantal harde cijfers om hun uitlatingen te onderbouwen. Kinderen drinken, roken, spijbelen, stelen en vernielen ook te veel. Dat het bij lange na niet de meerderheid van de jeugd tegenwoordig zich misdraagt, dat hoor je er nooit bij.
Ouders zijn eigenlijk zelf best positief over de opvoeding
- 96% van de twee-oudergezinnen is positief over de opvoeding
- 94% van de een-oudergezinnen is positief over de opvoeding
- 94% van de autochtone ouders is positief over de opvoeding
- 97% van de niet-westerse ouders is positief over de opvoeding
*) Bron: Landelijke jeugdmonitor
Bovenstaande info staat wel in schril contrast met de beeldvorming die wordt geschetst. We hebben ook de neiging om als we iemand zien afwijken van het gemiddelde te bestempelen met een etiket, bijvoorbeeld:
ADHD, ADD, PDD-NOS, MCDD, NLD, ODD of CD – deze stoornissen bestaan allemaal. Door dit etiket zou je kunnen denken dat afwijkend – misschien wel storend – gedrag niet te maken heeft met de opvoeding. Of…..?
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
5 reacties op “Durven ouders nog op te voeden?”
Zelfreflectie is ook een groot goed en dat is niet iedereen gegeven kijkend naar de zelfscores van ouders in relatie tot die uit onderzoeken. Misschien geven ouders onbewust iets door namelijk de pijn die zij in hun jeugd/leven hebben meegemaakt. Wat voor hun beter had geweest wil nog overeenkomen met dat wat goed is voor hun kinderen. Het kunnen omgaan met pijn (geestelijk, fysiek of emotioneel) is de belangrijkste uitdaging voor ieder mens. Ieder mens wil zich er tegen beschermen en vooral zijn kinderen. Het is illusie te denken dat je het kunt voorkomen.
Herkenbaar wat er geschreven wordt. Waar is een oorzaak te vinden en wat is de geboden oplossing.
Als ouders zijn wij bewust bezig met de begeleiding naar groter worden van 2 kinderen. De ontwikkeling van de kinderen is uniek en blijven wij vanaf. Het gedrag is te sturen door voorbeeldgedrag. Deelnemen aan een samenleving kan geleerd worden door het tonen van voorbeeldgedrag. Zelf roken en kinderen verbieden te roken werkt averechts. Ken je eigen tekortkomingen en maak ze inzichtelijk voor de kinderen. Ik ben het eens met Jan Piet, zelfreflectie is een groot goed. Uit het verleden kunnen lessen getrokken worden en vooruit gezien zou het goed zijn als er wat met de lessen gedaan wordt. Er is mij iets duidelijk geworden na vele jaren van zelfreflectie, tegen hoge muren aanlopen en constant het gevoel te hebben te moeten knokken.
Leren een scheiding te maken tussen het functioneren als mens en het deelnemen aan een systeem.
Een lerende omgeving waarin kind en ouder elkaar als gelijke zouden zien maakt kinderen en ouders sterk. Als mens gelijk.
Zodra een mens deel gaat nemen aan een samenleving krijgt de mens te maken met hiërarchie. Het systeem waarmee een samenleving functioneert bestaat uit ongelijkheden. Als mens behoor je deel te nemen aan dat systeem. Mijn ervaring is dat hoe eerder je een deelnemer klaar stoomt voor deelname des te minder beïnvloedbaar wordt het kind voor invloeden die het systeem kunnen beschadigen. De afhankelijkheid groeit met de dag als we zo doorgaan. Die afhankelijkheid wordt door veel kinderen ervaren. Ze ervaren de structuren van het systeem, de onvrijwillige deelname. Het ontneemt het kind vrijheid en het gaat weerstand bieden. Het etiket staat reeds klaar als het kind net even buiten de norm valt door oneigenlijk systemisch gedrag. Herken de groei van geestelijk beperkte en de groep die daar weer de boterham aan verdiend. De lat kan veel te hoog liggen, de politiek holt achter de eigen ambitie aan zonder er rekening mee te houden leiding te geven aan een samenleving die niet in hokjes past. Er wordt meer en meer gesorteerd. Een ongewenste ontwikkeling. Mensen zijn gevoelig voor ongelijkwaardigheid. De emotie slaat meteen aan, stress groeit met alle gevolgen van dien.
Thuis in de eigen omgeving begeleid worden naar groter worden voelt veilig. De veiligheid die nodig is om vrij als mens te kunnen ontwikkelen. Dit behoeven niet uitsluitend de ouders te doen? Juist de omgeving speelt daarbij een belangrijke rol. Niet alleen de ouders dienen een voorbeeldrol te zijn, de omgeving waarin de kinderen gaan ontwikkelen speelt een gelijkwaardige voorbeeldrol. Ouders zijn de stabiele factor waar een kind vragen kan stellen en zich bij terug kan trekken. Ik hoor iedere dag de belevingen van de kinderen. Oordelen laten we achter, luisteren naar de oplossingen van de kinderen en begeleiden met advies is de rol die ons als ouders is toebedeeld. Gelijkwaardige gesprekken zijn waardevol, leerzaam en scheppen vrijheid aan de gedachte van de kinderen. De kinderen ontwikkelen zonder rem en creëren sytemisch gesproken ” respect” voor ouderen en omgeving. Ze bieden keurige weerstand aan ouderen die vinden dat ze ouder zijn en daarom naar hun geluisterd moet worden. Veelal wordt dit gekenmerkt als brutaal. Dit geeft aan hoe weinig respect ouderen voor kinderen hebben. Menselijk gezien is hen geleerd open te staan voor alles wat er meegemaakt wordt en te herkennen wat de gevolgen zijn van gedrag en daarop te reageren. We herkennen de ontwikkeling tijdens de puberteit en geven dat alle ruimte. Een puber structuur aanleren is als opsluiten. Beklemmend, angstaanjagend en alle gevoel van eigenwaarde wordt weggenomen. Een stempeltje in de maak! Geef kinderen de tijd en de omgeving waarin zij zich kunnen ontwikkelen. Een kind die in vrijheid 4 jaar langer leert omdat het kind het nodig heeft is vele malen meer waard in de toekomst voor een samenleving.  In die vier jaar zijn geen specialisten nodig, uitsluitend begeleiders. Mensen die hen ondersteunt en een geduldig zetje geeft naar het verplichte deelnemen aan een systeem. Maak het systeem gelijkwaardiger. Momenteel is het doorgeschoten. Systemisch kan je de rol van een president invullen, het maakt je als mens niet meer waard. Systemisch gezien sta je op de hoogste trede en past daar een beloning bij. Waarom dient dat zo extreem veel meer te zijn dan een mens die invulling geeft een het vak stratenmaker.
Kennis is macht. Verdeel en heers. Herken de versterking van het individu en de verzwakking van het collectief. Een samenleving die bestaat uit uitsluitend individuen die afhankelijk zijn van een inkomen en lekker worden gemaakt door steeds afhankelijker makende middelen. Dat proces dient gebogen te worden naar minder. Gaan onderhouden en opruimen wat er niet behoort te zijn.
Kinderen zijn de volgende deelnemers. Ik schaam me voor het systeem waaraan ik het kind moet laten deelnemen. Ik zet de schaamte opzij om kinderen de goede bagage mee te geven om te kunnen buigen.
Als mens ben ik tevreden en zeer gelukkig met de mensen in de omgeving. Ik besef een ander niet gelukkig te kunnen maken maar wel in het geluk te kunnen laten delen. Waar is het geluk en plezier dat we met elkaar als samenleving kunnen delen? Goed voor de kinderen en voor jezelf. Ik ervaar dat in ons gezin. Het is een ieder gegund.
Jos
Â
Het klinkt een beetje als ‘onbehagen in tijden van overvloed’. Volgens mij speelt bij de opvoeding het probleem dat ouders zo ontzettend met zichzelf bezig zijn. Is het niet met hun carrière, dan wel met hun imago: ‘ben ik wel een goede ouder?’ en ‘voldoe ik wel aan de norm’?’ Het is een soort navelstaarderij met als gevolg een continue onzekerheid die afgekocht wordt door kinderen voortdurend in de watten te leggen, op zaterdag en zondag als taxichaffeur te fungeren om kindlief van sportvereniging naar knutselclub te vervoeren. Stel je voor dat kindlief op de fiets gaat en een regenbuitje over zich heen krijgt. Geen wonder dat kinderen het idee krijgen dat ze het middelpunt van de wereld, wat zeg ik  - het universum – zijn en derhalve onuitstaanbaar, asociaal, onbeschoft en wat dies meer worden. Neem daarbij ook nog de rol van de media en commercie (tot op de rand van je onderbroek laten zien dat merkkleding draagt – met een etiket ben je iemand) en je hebt een ideale mix om een generatie van monsters te kweken. Met andere woorden: mensen ga gewoon eens opvoeden en zeg wat vaker ‘nee’ tegen je kroost en trap ze daarmee zo nu en dan maar eens op hun tere zieltjes. Dat is goed voor de eeltvorming, maakt completere mensen van ze en ze leren tegelijk om ‘dankjewel’ te zeggen als ze iets krijgen, in plaats dat dat als vanzelfsprekend ervaren wordt.
Helaas kan de zelfreflectie van ouders niet optimaal zijn als ze zelf nog emotionele blokkades en filters hebben. Dus zonder je bewust te zijn van de ballast uit je eigen verleden kun je die onbewust overdragen op de volgende generatie.
Daarnaast wordt vaak gekeken naar wat een goede opvoeding is vanuit de volwassenen en niet vanuit het kind. Als er problemen ontstaan tijdens de opvoeding wordt dat vaak aan het moeilijke kind geweten en niet aan de opvoeding.
Ik deel de mening om op te voeden. Domweg eelt creëren op de kinderziel maakt geen completere maar complexere mensen en is een vicieuze cirkel die van generatie op generatie wordt overgedragen. Dus kijk bij irritatie eerst eens waar dat bij jezelf vandaan komt; neem dat inzicht mee in je opvoedingsvisie en -plan. Zolang we dat niet kunnen en ook doen zal het er niet betere op worden.
Mijn – enigszins gechargeerde – uitspraak om een beetje eelt op tere kinderzieltjes te kweken, heeft niet als doel om er complexere mensen van te maken.
Opvoeden heeft o.a. tot doel om kinderen kansen te geven zich te ontwikkelen tot volwaardige personen. Het betekent ook grenzen stellen aan hinderlijk gedrag. Dat laatste schiet er om uiteenlopende redenen nogal eens bij in. Schuldgevoel van ouders is één van die redenen.
Kort samengevat: een ouder/opvoeder heeft op z’n tijd de plicht om te zeggen ‘tot hier en niet verder’ en een kind heeft het recht om dit te horen te krijgen.