Veel leerlingen worden door hun ouders naar een huiswerkklas gestuurd. Vaak stellen de scholen dit verplicht en het mooie is, ze geven deze extra begeleiding zelf tegen zeer hoge kosten?????
En nu blijkt dat er een mooi staaltje van ondernemerschap achter zit. De scholen hebben in een aantal gevallen ook een participatie in de huiswerkinstituten en ze stellen in veel gevallen ook hun lokatie ter beschikking. Kan natuurlijk makkelijk, omdat er na 15.00 uur vaak niets meer te doen is. Ouders worden op hoge kosten gejaagd. Een gemiddelde huiswerkklas kost al gauw 500 euro per maand. In of exclusief (hoog) BTW? 
Om sommige scholen gaat het al gauw om zo’n 20% van de leerlingen die verplicht in een huiswerkklasje zitten. Dit is niet een gering % lijkt me.
Denk je dat dit hoort bij een publieke taak van een publieke instelling kom je toch mooi bedrogen uit. Nu denk ik zelf in tijden van crisis dat 500 euro toch een groot bedrag is en dat veel ouders dit helemaal niet kunnen betalen. Is dit dan een soort selectiemechanisme voor jongeren die dit wel of niet kunnen betalen? Het zou toch niet zo mogen zijn dat geld en draagkracht van ouders een rol spelen bij de keuze voor een bepaalde school. Zeker niet als het resultaat van de school is dat nog eens 20% van de leerlingen niet zonder huiswerkbegeleiding kunnen.
Nu gaat het om huiswerkklasjes voor 500 euro, de volgende keer gaat het om een verplichte excursie naar het buitenland voor 750 euro. Wie houdt dit een beetje in de hand, wie is er verantwoordelijk? Onderwijs moet per definitie toegankelijk zijn voor iedereen die verplicht onderwijs moet volgen, ongeachte achtergrond. Als blijkt dat er wat extra nodig is dan:
- zou er gebruik gemaakt moeten kunnen worden van een steunfonds,
- zou de school hier extra op moeten inzetten,
- zou er misschien door het bedrijfsleven een bijdrage geleverd kunnen worden,
- zou er misschien door de gemeente een bijdrage geleverd kunnen worden.
Als je weet dat er in een grote stad als Amsterdam dit soort problematieken spelen, zul je daar anders op moeten inspelen.
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
7 reacties op “Elite kan het zich veroorloven, de onderklasse niet!”
Jeroen,
Ik deel je onrust. Het is het logische gevolg van de privatiseringsgedachte, die in feite neerkomt op een nieuwe standen (ik durf de aanduiding ’klasse’ niet meer te gebruiken…) -maatschappij: Mensen die fit genoeg zijn, zich mentaal de ratrace-mentaliteit kunnen aanmeten en die vooral geluk genoeg hebben om het geld te verdienen en een groeiende aantal no-hopers. Je zit het ook in de culturele sector en in toenemende in de zorg. Allemaal  leuk en luxe voor de (financiële) elite.Â
En het bespaarde geld gaat naar hopeloze oorlogen tegen vermeende vijanden die we bestrijden met de verkeerde intenties en de verkeerde (veel te dure)  wapens.Â
Kunnen we Thatcher, Reagan en Friedman nu eindelijk niet eens achter ons laten… Het werkt écht niet!
Allemaal dezelfde kansen. Allemaal dezelfde auto. Allemaal dezelfde vakantie. Allemaal hetzelfde. Nivellering ten top. Helaas, de maatschappij zit nu eenmaal zo in elkaar dat de ene mens meer te besteden heeft dan de andere. Dat uit zich in allerlei zaken, zoals opleiding, huis, inrichting, sport en muziek.
De overheid zorgt er voor dat iedereen dezelfde basis kan krijgen binnen het onderwijs. De rest is aan de ouders. Slim van de scholen om een huiswerkklas aan te bieden op het moment dat de ouders nog aan het werk zijn.
Niet zo zeuren over kansongelijkheid. We zijn al watje genoeg!
Probleem is vooral dat de scholen hun leerlingen niet leren hoe ze moeten leren. Als de scholen hun werk beter zouden doen, zouden veel minder kinderen naar huiswerkbegeleiding hoeven. Nederland in het algemeen en het onderwijs in het bijzonder falen in vinden en ontwikkelen van talent. Alles in het onderwijs is er op gericht om de middelmaat zo snel mogelijk door het proces te stampen. Voor de meeste schoolbestuurders is het aantal leerlingen en het aantal geslaagden belangrijker dan het optimale resultaat uit een kind halen (optimaal is het maximaal haalbare zonder kinderen over de kling te jagen).
Heb je achterstand op school? Wil je je rustig voorbereiden op je examen of proefwerk? Heb je moeite je op school te concentreren? Ben je bang om te blijven zitten? Kun je bijles gebruiken? En lijkt het je leuk om op kamp te gaan? Dan ben je bij Anderwijs aan het juiste adres. We organiseren al bijna 25 jaar bijspijkerkampen in de schoolvakanties en weekenden. Je wordt in een ontspannen sfeer bijgespijkerd in je schoolwerk door een team van enthousiaste vrijwilligers.
Vereniging Anderwijs wil niet dat de kosten een drempel vormen voor deelname aan een bijspijkerkamp. Ze verleent daarom korting op basis van het bruto gezinsinkomen per maand.
Wat je in deze discussie weerspiegeld ziet is iets wat we met zijn allen de afgelopen 20 jaar ingericht hebben: een zorgmaatschappij, waarbij veel aandacht is voor uitval en vooral mogelijke uitval. Op zich een prima beweging, maar ook dodelijk. Dodelijk voor de eigen initiatieven, en dodelijk voor het gevoel van ‘eigen verantwoordelijkheid’. En is dat immers niet waarmee je cht verder komt? Niet alleen met hulp, steun en geld?
Wat Albert aangeeft is een gevolg van deze keus: scholen worden afgerekend op uitval, en richten zich dus op de ondergrens. Talentontwikkeling, appeleren aan de eigen ambities, goed kan beter, het lijkt allemaal vloeken in de kerk, en dat kunnen we de scholen niet kwalijk nemen. Dat zijn wij zelf, als maatschappij, en zolang wij passief blijven zeuren over ‘de overheid’, ‘de scholen’, en alles wat ‘zij’ niet voor ons regelen, geven we het verkeerde voorbeeld aan onze kinderen.Â
Hulp hoeft niet veel te kosten, kansen creëren kan ook zonder geld.
Wie helpt ons met ons offensief?
Ik begrijp jullie zorg; de genoemde bedragen zijn inderdaad hoog. Toch is dit vrij kort door de bocht. Zo kan mijn bedrijf vanwege een samenwerkingsverband met een middelbare school in Amsterdam voor de leerlingen van deze school huiswerkbegeleiding aanbieden voor 10 euro per 3 uur. Voor leerlingen buiten deze school geldt bijna het dubbele. Alsnog geen marktprijs en los van mijn bedrijf zijn er ook andere instituten die huiswerkbegeleiding voor minder dan 500 euro per maand aanbieden. Dit is wel een extreem voorbeeld.
Hoe dan ook, er is dus zeker hoop. Het is zeker belangrijk ook mensen met minder financiële draagkracht de kans te geven hun kind op huiswerkbegeleiding te laten zetten.
We nemen deel aan een samenleving die bestaat uit mensen met ieder de kwaliteiten. Denkers, doeners of verbinders. Het denken wordt uitstekend beloond. Kennis is macht. Gevolg dat de samenleving gericht is op het denken. De blinde race naar kennis vergaren laat het handelen en verbinden links liggen. De mensen die kennis vergaren zijn per definitie geen verbinders. Onze samenleving raakt de onderlinge verbinding kwijt. Voor doeners wordt een beroep gedaan op het buitenland. Het doel is een kenniseconomie. Iedereen achter een PC en maar wetenschappelijk beweren dat het anders kan. Niet wetende in een ingewikkelder carousel te zijn beland.
Trek de beloningen minder uit elkaar, meer naar een basissalaris en ga anders (dynamisch belonen bv.) met belonen om.  Verdiend belonen bij successen. Successen delen. Inovatie, verantwoordelijkheid en betrokkenheid worden gestimuleerd.
Zo ook op scholen. Voor iedere deelnemer dezelfde kansen. Ongelijke behandeling van kinderen is niet uit te leggen. Het gevolg is dat kinderen ongelijk gaan behandelen. Ongelijkheid versterkt en maakt een samenleving onrustig. Ongelijkheid schept een individualistische samenleving.
 Een samenleving waarin het individualisme versterkt wordt valt het collectief uit elkaar. De zorg voor elkaar verarmt. Daar waar kennis doorslaat blijft het doen achter. Zoek naar balans in de samenleving als het om arbeid gaat. Verbondenheid, handelen en kennis kunnen niet zonder elkaar.
Een kind ziet en ervaart dat je met kennis ver komt. Bronnen zijn school, media, politiek, samenleving en ouders. Gericht op prestatiegedrag. Creativiteit, gezamenlijke verantwoordelijkheid en de onderlinge afhankelijkheid (geen middelen afhankelijkheid) blijven ver achter. Deze zijn hard nodig om het succes van de prestatie te gaan delen.   Â
Groet, JosÂ