Is de Nederlandse jeugd echt zo GEK nog niet? Lang leve het etiket!
Vandaag de dag is het best goed mogelijk dat je met je zes jaar al bij de 
psychiater op gesprek bent en na dit gesprek voorzien bent van een etiket. De ervaring leert ook wel weer dat eens een etiket altijd een etiket is. Er blijft altijd wat achter als je een etiket probeert te verwijderen.
Een dergelijk etiket kan je leven erg gaan bepalen. Krijgt een kind namelijk een etiket of een indicatie dan begint voor een groot deel de weg van een probleemcarriere. De weg is open voor een levenslange uitkering
Nederland heeft meer kinderen op speciaal onderwijs dan enig ander Europees land. Minstens 5,1% van de Nederlandse kinderen gaat naar speciaal onderwijs. In veel andere landen binnen Europa ligt dit percentage tussen de 04%-1,1%. In sommige landen is het ook hoog, maar daar neemt het niet jaarlijks toe, terwijl dit wel in Nederland het geval is.
Hoe wordt je nou een probleemkind?
Neem een gemiddelde klas in het basisonderwijs van kinderen van ongeveer 6 jaar. Hebben net de eerste fase van het basisonderwijs doorlopen en zitten nu in groep 3. Een hele stap voor die kleintjes. Je gaat immers toch van spelen naar wat meer leren. Laat nou een of meerdere van die kinderen nu eens moeilijk kunnen stilzitten, moeilijk contact kunnen leggen met de andere kinderen in de klas en de leerkracht, wat meer schreeuwen dan een andere kind dan komt het kind in de probleemzone.
Dit was natuurlijk in groep 1 en 2 ook al zo, maar hoopte de ouders en de leerkrachten dat het wel zou overwaaien als het kind in groep 3 zou komen. Een speciale zorgjuf help het kind nu verder in de klas en door de problemen thuis heeft de moeder contact gezocht met Bureau Jeugdzorg. Als de zorgjuf op school bij de echte juf aangeeft dat zij niet verder komt, dan staat de weg naar speciaal onderwijs open en het perspectief op een complex traject in onze maatschappij. Uiteraard het een en ander voorzien van dossier, onafhankelijke oordelen van commissies, huisarts, onderwijskundigen, ….. Uiteindelijk wordt het kind voorzien van een etiket.
De rol van de school
Scholen hebben er baat bij om zoveel mogelijk lastige kinderen te verwijderen. Scholen willen immers ook goede scores laten zien. Nog fris in mijn geheugen zit de citotoets en citoscore. Er zijn genoeg mensen die zeggen dat de scholen wat meer hun best mogen doen om deze lastige kinderen op een normale school te houden. Hoe lastig dit misschien ook is. Het gaat dan om begeleiden in plaats van afschuiven.
Wat ook opmerkelijk is dat Nederland als een van de weinige landen criteria heeft opgesteld voor speciale kinderen. Het nadeel van criteria zijn dat er altijd wel iemand in dit hokje past. Hoe meer criteria, hoe meer kinderen in speciaal onderwijs.
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
5 reacties op “Nederland is kampioen abnormale kinderen”
Volledig mee eens. Bovendien heb ik gemerkt dat je als ouder enorm assertief te werk moet gaan om je kind te behoeden voor een etiket. Waar ik ook erg moe van word is dat sommige ouders het makkelijk vinden z`on etiket: “zie je wel, het ligt niet aan ons”… Misschien op dit moment makkelijk maar wat gebeurt er in de toekomst? Ik krijg sterk de indruk dat kinderen tegenwoordig geen sterk karakter meer mogen hebben maar in een keurslijf moeten passen wat voor de leerkracht en omgeving wenselijk is.
Ongetwijfeld zijn er scholen die te rigide zijn in hun benadering van bijzondere kinderen. Gelukkig zijn er ook scholen, is mijn ervaring, die wel grote betrokkenheid en inzet tonen om te doen wat ze kunnen voor een kind dat niet in het stramien past. Als moeder van een kind met ‘etiket’ heb ik gezien dat daar helaas en in alle realiteit, wel grenzen aan zijn. En dat de term ‘etiket’ en de stellingname hierboven over de rollen die diverse partijen spelen wel enige nuance behoeft. Natuurlijk moeten we er met zijn allen, scholen, ouders en psychiatrie voor waken dat kinderen niet zondermeer een etiket krijgen. Dat neemt niet weg dat er bij kinderen sprake kan zijn van ernstige psychiatrische/neurologische stoornissen die een normaal functioneren in de weg staan. Mijn kind heeft een ernstige vorm van autisme, gepaard gaand met psychoses, waanideeen, extreme angsten. Op latere leeftijd ligt schizofrenie op de loer. Er zijn helaas meer kinderen met ernstige stoornissen dan ons lief is. Hen geen ‘etiket’ geven is hen niet helpen. Op latere leeftijd kunnen kinderen die niet begeleid worden in ernstige problemen komen. De TBS klinieken zitten er helaas vol mee. Een extra nadeel is in ons geval dat mijn zoontje er zo lief en normaal uitziet. Dat zijn hersens als het ware ‘hinkelen en struikelen’ ziet niemand. Of zoals een moeder van een kind met Down ooit tegen me zei “Ik hoef nooit iets uit te leggen. Je ziet het zo ook wel.” En dus zijn er moeders zoals ik die steeds moeten uitleggen dat we constant bezig zijn met opvoeden op hoog niveau en dat dat hard werken is. Dat is voor ouders af en toe een bovenmenselijke opgave. Laat staan voor leerkrachten die daar niet voor opgeleid zijn en hun handen vol hebben aan klassen met 30 kinderen. Het zal per kind verschillen en ouders zullen dat zelf het beste kunnen inschatten. Helaas zijn er ook ouders die een ‘etiket’ te confronterend voor zichzelf vinden, er niet mee kunnen omgaan en weglopen voor de realiteit. En, zoals Jeanine terecht zegt, soms gebruiken ouders het als excuus. Ouders moeten zeker kritisch blijven richting de psychiatrie en hen niets zomaar op de mouw laten spelden. Zo ben ik ook. Maar doe al die kinderen bij wie werkelijk sprake is van een ernstige handicap en hun ouders niet te kort door in de discussie alle ‘etiketten’ zo over een kam te scheren. De term ‘etiket’ op zich is al misplaatst, omdat het suggereert (nog sterker, dat schrijft u ook) dat stoornissen zomaar weer verdwijnen of verwijderd kunnen worden. Was het maar zo!
Zolang de definitie van normaal niet vastgesteld is is iedereen ABnormaal!
Er kunnen veel redenen zijn dat een kind afwijkend gedrag vertoont. In ons geval is onze zoon in een belangrijke periode zeer slecht horend geweest, waardoor hij nu achteraf o.a. moet leren communiceren (wat ook steeds beter gaat).
Vooral een tijd geleden dachten velen aan PDD-NOS. Mijn ervaring is dat ook behandelaars/leraren hun conclusie trekken op basis van wat ze van de buitenkant zien. Heel regelmatig heb ik het verhaal van hem moeten uitleggen om te voorkomen dat ook hij het label kreeg.
Ga er bij de hulpverlening NOOIT van uit dat alle informatie wel overkomt, maar check altijd. Hoe goed en betrokken men ook is, administratie en overdracht is vaak niet het sterkste punt van de hulpverleners. Daarbij, je kunt nooit alles uit jezelf overzien.
Ik denk dat hierdoor, en doordat een label gewoon geld oplevert, veel meer kinderen worden gelabeld dan nodig is. De overheid werkt hier nogeens vrolijk aan mee door in feite te eisen dat een kind een label heeft, voordat ze over de brug komt met een ondersteuning in de kosten. Het bijzonder vage begrip PDD-nos of ASS is hiervoor natuurlijk perfect geschikt.
De etiketten zijn de synptomen. De reacties symptoombestrijding. Waarom? Bestrijding van symptomen zijn van economisch belang. Wat is de oorzaak dat kinderen in Nederland eerder een etiket opgeplakt krijgen. Nederland Normalisatieland en Nederland Kennisland zijn oorzaken. Daar ligt de kern. Nederland raakt uit balans. Zodra een kind geboren is wordt het al langs een meetlat gelegd. Iets te groot of iets te klein. Daar begint het. Zodra een kind afwijkt van een gestandaardiseerd kennisniveau dan gaat het een traject in. Een mens is geen ding, kent geen standaard. Ieder individu is uniek, groeit vanuit nature, leert vanuit nature en handelt van nature. Dat het allemaal niet in het tempo gaat van de verwachtingen brengt ieder individu die moeilijk meekan in de problemen. Het etiket wordt het excuus van de maatschappij. Nederland blijft achter in kennis omdat we zoveel etiketten hebben. Jammer dat het over het symptoom blijft gaan en dat we er niet met zijn allen voor gaan zorgen dat de hele boel eens op de rem gaat. Een samenleving waarvoor ieder kind en ouder ruimte is om te ontwikkelen op het tempo wat natuurlijk aanvoelt.  Scheelt een boel stress en alle relevante aandoeningen van stress. Wordt wakker met zijn allen. Het economisch gewin staat boven alles wat een samenleving bindt. Herken de versterking van geweld en het individualisme. Het drijft een gemeenschap uiteen. Collectieven worden gesloopt, vrijwilligers worden zeldzaam. Kinderen zijn de dupe. In wat voor een samenleving plaatsen wij kinderen en waar wordt het lef vandaan gehaald om deze kinderen dan ook nog eens te bestempelen. De oplossing begint bij het loslaten van de  standaardiseringsdrang en het loslaten van economisch gewin op korte termijn.  Kennis is goed maar met kennis leg je geen spoorweg aan. Daar zijn mensen nodig die de handjes kunnen gebruiken. Versterk de kennis en handjes verminderen aanzienlijk. Zoek de balans in het belonen van deze twee uitstekende competenties. Innovatie start meestal op de werkvloer. Zolang kennis wegloopt en beloond wordt voor innovatie wordt het gesloopt op die werkvloer. Naast het voeden van kennis en handelen dienen we er met zijn allen er aan te gaan werken om het gevoelsleven te versterken. Kijk om je heen en herken dat lachende, gelukkige gezichten zeldzaam worden. Dat heeft een oorzaak. Die oorzaak is de bron van een ongelukkig kind. Stop met het eindeloze gestructureer. Leef en laat de natuur het werk doen. Een mens is van nature een chaoot, onzekerheid doet hen structuur aanbrengen. Het is goed, laat dat het gevoel zijn wat een kind beleefd als het wordt geboren. Een kind kan onmogelijk een standaard proces ingeduwd worden. Bent u standaard? Mijn oproep? Nederland wordt wakker, er is meer dan verrijking. Met groet, JosÂ