Wat ik in mijn onderwijspraktijk meemaak, is dat de innovaties (zo zal ik ze maar even blijven noemen) elkaar sneller opvolgen dan de implementaties en evaluaties ervan. Meestal van hogerhand afgekondigd, in brede wollige bewoordingen, maar slechts mondjesmaat aangestuurd of geconcretiseerd.
Daarmee wordt al duidelijk, dat er inderdaad ook slechts weinig eigenaren zijn.
M.i. ontbreekt het de colleges en directeuren aan inzicht wat er zich op de vloer werkelijk afspeelt. Sterker, als de praktijk vaak hardnekkiger blijkt dan de idelogie, wil men daar niet mee geconfronteerd worden. En daar zit net de kern van implementatie vraagstukken.
Voorbeeld: ik heb veel leuke collega’s, goed gemotiveerd en goed geluimd. Maar het merendeel is uit het werkveld het onderwijs binnen gekomen en heeft geen flauw benul van didactiek en onderwijsvormen. Op papier barst het van de leerinhouden, maar onderwijs ligt er niet. Dus gaat iederen wat verzinnen volgens het probleemgestuurd leren, taakgestuurd leren, competentiedenken etc. De “dapperdere” jongere collega’s komen mij vaker om raad vragen wat ze nu in een les of training kunnen/moeten gaan doen….!
Feitelijk drijven ze op zandgrond, maar daar moet alweer een innovatie van verbetering over heen.
Voel je hem?
Ik heb het al vaker bij hogerhand aangekaart, maar daar “ziet men dit niet zo…. men ziet het anders”.
Ik kan talloze voorbeelden hiervan geven.
Wanneer ik dan in de bijdrage van Jeroen ankersmit kijk naar de voorwaarden om innovaties doeltreffend in te voeren, denk ik dat daar ook drijfzand onder zit. Tijd dus, voor een behoorlijke drainage van de grond…..