Werken en Inburgeren, moet toch samen kunnen?

Participatie in plaats van volle klaslokalen 

Het aardige is dat vrijwel iedereen op jonge leeftijd een aantal van dezelfde dromen heeft. Huisje, boompje en beestje. Daar hoort als het goed is voor iedereen ook het verdienen van geld bij. Wil je tenminste je dromen realiseren. Vraag zelf maar eens aan kinderen wat ze willen worden, dan komt ieder kind wel met iets op de proppen. Er zijn denk ik geen kinderen die zeggen “ik wil later

leven van een uitkering en lekker op de bank zitten”. Toch zijn er in Nederland helaas toch mensen die niet actief (kunnen) participeren in het arbeidsproces. Dit kan uiteraard vanwege diverse redenen zijn. Dit kan bijvoorbeeld te maken hebben met het feit dat mensen eerst moeten inburgeren en hiervoor ook een examen moeten doen. Dan pas kan deze doelgroep in Nederland aan het werk en kom je in aanmerking voor een definitieve verblijfsvergunning.

Nu worden deze lessen ingekocht bij diverse opleidingscentra, waaronder de ROC’s in Nederland. De markt is vrij, overal kan inprincipe worden ingekocht. De meeste instituten bereiden deze mensen voor op het examen, in een klaslokaal.  Dit examen bestaat uit:

1. Toets Gesproken Nederlands (TGN)
2. Kennis van de Nederlandse Samenleving (KNS)
3. Elektronische Praktijkexamen (EPE)
4. Korte Vrijstellingstoest (KVT)

Op de site van Handig gereedschap voor de Gemeente is te lezen wat de inhoud van deze examens is en hoe er getoest wordt.  

Achtergrond 2007

Ongeveer 250 duizend “allochtonen” die al in Nederland wonen moeten verplicht inburgeren. Maar tot nu toe werken ze massaal niet mee aan alle plannen. In 2007 zal naar verwachting hooguit 10 procent van alle voor dat jaar aangewezen “allochtonen” daadwerkelijk op cursus gaan. De aantallen deelnemers zijn zelfs nog lager dan voor de nieuwe inburgeringswet inging. Een van de ROC’s die normaal tussen 1 april en 1 oktober gemiddeld 1.600 inburgeraars les geeft, kwam in dezelfde periode in 2007 uit op slechts 8 deelnemers. De ROC’s en de commerciële aanbieders van inburgeringscursussen hadden grootse plannen, maar lopen nu tegen tientallen miljoenen verlies aan. Honderden docenten moeten gedwongen worden ontslagen.

Veel inburgeringsplichtigen stellen hun cursussen simpelweg uit omdat ze de kosten te hoog vinden. En die kunnen inderdaad aardig oplopen, zeker als cursisten niet zouden slagen en op herhaling moeten. Daarom beginnen velen er gewoon niet aan. Ze hebben 5 jaar de tijd om het examen te halen, anders lopen ze tegen een boete aan van 1.500 euro. Maar dat is nog altijd heel wat minder dan de 3.000 euro die veel inburgeraars bij de IB-Groep zouden moeten gaan lenen. Begin oktober had de IB-Groep overigens pas 457 aanvagen ontvangen, waarvan ze er ook nog eens 127 hebben afgewezen.

Ook dit concept gaat uit van eerst leren en dan de praktijk (de maatschappij)  in. Dit is wel te vergelijken met eerst naar school en dan ga je kijken of je in het bedrijfsleven iets kan presteren. Uit eigen ervaring zie ik dat instituten resultaat leveren om mensen die moeten inburgeren toe te leiden naar het examen. En dan vraag ik mij af….. Wie zorgt voor een goed vervolg, wie legt de link naar het bedrijfsleven? Het moet toch kunnen dat deze mensen de kans krijgen om te gaan werken en vanuit het werk in combinatie met lessen in staat zijn om in te burgeren. Maar ook om te participeren in onze maatschappij? Niet Leren en Werken, maar volgens het concept Werken en Leren! Ga uit van het TALENT!

Er zijn initiatieven in de maak om via het concept Werken en Leren te zorgen voor inburgeren. Ik zal in een van mijn volgende bijdragen hier iets over melden. Misschien zijn er wel meer interessante initiatieven op dit gebied, want: Minister Ella Vogelaar heeft de maatregelen voor verplichte inburgering iets aangepast. Mede omdat de inburgeraars het massaal hebben laten afweten en geen cursussen zijn gaan volgen. Inmiddels heeft de Tweede Kamer alweer een nieuwe groep “allochtonen” op het oog voor de inburgeringsdwang: de Polen.