Kiezen met je hoofd en je hart – 6

De apotheose

De oriëntatietraining is in de laatste fase beland. Dag 7 is gewijd aan kennismaking met opleidingen voor beveiliging. Informatie… informatie…. Informatie ….. en we hadden al ervaren, dat zaps meer van <doen> zijn dan van <luisteren>. Maar tot ons grote geluk is de docent, die we gevraagd hebben om in het kader van deze oriëntatie informatie te geven een begenadigd verteller.

Bovendien komt hij ook zelf uit de wereld van de beveiliging. De leerlingen hangen aan zijn lippen als hij laat zien wat de mooie kanten van beveiliging zijn. Maar ook als hij uitlegt dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Wat het betekent om 8 uur op je benen te staan, om je dag-nachtritme voortdurend op zijn kop te zetten.

Een les fouilleren appelleert weer aan doen en dus “zijn ze dan automatisch enthousiast….”, dachten wij. Mis gedacht.

Het keuzeproces in hun hoofd gaat verder, naarmate zij beter zicht krijgen op de inhoud van de opleiding. Inmiddels is ook duidelijk geworden, dat ze niet altijd allemaal even braaf zijn geweest. Vrij vertaald: “een smetje op hun verleden” hebben, waardoor luchthavenbeveiliging voor sommigen voorlopig niet is weggelegd. “Een negatieve keuze is ook een resultaat”, hebben we hen vooraf voorgehouden. We bereiken nu het punt, dat er mensen gaan afvallen.

Dag 8 is toch weer iedereen present, (na wat heen-en-weer-gebel met een enkeling, die echt de moed had opgegeven). Dat is positief. De dag is gewijd aan kennismaking met Schiphol – Airside (de start en landingsbanen en de werkzaamheden, die daaromheen worden gedaan). Géén echt beveiligingsonderwerp, wel spectaculair om met een busje over de landingsbaan te mogen rijden en op steenworp afstand de Boeings voorbij te zien komen. Dat sprak iedereen aan. En omdat het in 2 groepen was georganiseerd hadden we gelegenheid om “en petit comité” met een aantal van gedachten te wisselen over keuzes maken, ambities (hart), realistische doelen (hoofd), motivatie, zelfkennis, verantwoordelijkheid nemen. Korte, maar heftige discussies.

De laatste dag is gewijd aan een terugblik op de afgelopen periode en een persoonlijke presentatie over de individuele beleving. Over de keuze, en de manier waarop die gemaakt is. “Ik ga het echt niet doen” is de eerste reactie als we ze vertellen hoe de ochtend er uit ziet. Met wat hulpvragen en opdrachten gaan ze toch aan de slag. De uitkomsten – maar dat verbaast je al lang niet meer – zijn verrassend. Niet zozeer vanwege de uiteindelijke keuze als wel door de manier waarop ze voor de groep hun presentatie geven. “Petje af” en dat compliment hebben we ze ook meegegeven.

Uit hun verhalen worden en paar dingen duidelijk:

- Zelf doen/ aan den lijve ondervinden (je hart)

- Discipline (je hoofd)

- Bedrijven vertellen het verhaal het best; je ziet het gebeuren (je hart)

- Teleurstelling (als de keuze van je hart niet mogelijk is)

- Realistische ambities (je hart én je hoofd)

Als de certificaten zijn uitgedeeld – waar ze toch heel trots op zijn! – nodigen we ze uit om met ons nog een individueel gesprek te voeren. “Als je dat zelf tenminste wilt”. Opvallend, dat  geen leerling die mogelijkheid laat lopen: we hebben met iedereen een afspraak staan voor een gesprek. Blijkbaar is er heel veel behoefte om over keuzes te praten. Volgend schooljaar het traject opnieuw aanbieden. Er zijn zeker aanpassingen nodig, want het was niet alleen voor leerlingen leerzaam!