Hellup ik heb een Zap!

Hellup, Ik heb een Zap!

Vanuit totale stilte klinkt ineens muziekgeweld van boven. Even later hoor ik alleen nog de plingplong van de msn. Daaropvolgend komt een olifant de trap af (die in werkelijkheid maar 46 kilo weegt) die met een hoop lawaai zichzelf een glas drinken uit de koelkast tapt, het in één teug naar binnen giet en het glas steevast naast de koelkast zet. Dezelfde gang terug naar boven en weg is-ie weer. “Hai Jeffrey, alles goed?” Soms kan ik dat maar beter niet vragen. Daarentegen níets vragen is ook niet goed, want “dan interesseert het mij blijkbaar toch niet”! Typerend voor het tijdperk waarin ik duidelijk niet veel goed kan doen voor mijn Zapzoon! Dertien jaar, met 1 meter 68 een nogal “uitgerekt” lijf, baard in de keel en wat je noemt wisselend in zijn stemmingen! Zó is het gezellig en onderhoudend en zó heb ik een onbehouwen negatieve puber in de kamer.

Met dat lijf kan hij zelf ook niet altijd goed uit de voeten; als wielrenner draait hij zijn hand er niet voor om om vier keer in de week 50 kilometer weg te trappen met een gemiddelde van 35 kilometer per uur. Net zo makkelijk kan hij ook uren “hangen” en zappen van het ene tv-programma naar het andere. Godzijdank zijn de programma’s waar hij even blijft steken nog wel van enig educatieve aard; Discovery channel is favoriet. Maar dat lange lijf uitgeblust over de bank dweilend doet mij wensen dat ík een afstandsbediening voor hém had waar ik met één druk op de knop hem ofwel weg kon zappen, of er nieuw leven in kon blazen!

Na een dag hangen en vooral niet-communiceren is het troef om rond 21.30 uur – in onze ogen dan echt wel inmiddels tijd om af te bouwen – een stortvloed van “wensen” te uiten. Als medewerkers van boodschappenservice (“mijn deo is op, er is geen koek meer”), taxibedrijf (“breng je me even naar de stad”) of facilitaire dienst (“het licht boven mijn bureau is stuk”) worden wij aangestuurd door onze Zapper. Ja, de wereld draait om een Zap! En wij mogen er in meedraaien… als dat zo uit komt!

De iets actievere hanghouding vindt plaats achter zijn zelf bij elkaar gespaarde peperdure pc met alle toeters en bellen die wij onszelf nog nooit toebedeeld hebben. Alle snufjes die pc, toetsenbord en de op afstand te bedienen muis hebben, is voor een dik veertiger met moeite te behappen; in ijltempo wil hij ons wel een demonstratie geven van mogelijkheden maar voordat je in de gaten hebt wat er gebeurt… is het voorbij! Inmiddels is hij er gelukkig van overtuigd dat wij enorm geïnteresseerd zijn in wat hem bezig houdt, maar dat hij ons geen plezier doet met alle bizarre You Tube filmpjes die hij bekijkt (mensen die spaghetti via de neusholte bij hun oogbol naar buiten kunnen laten komen wekken bij mij geen eetlust op) en dat de uren muziek die hij download heel goed via zijn Ipod alleen door hem te beluisteren is. Ook goed voor hele middagen pc-gebruik is het spel Rollercoaster Tycoon. Met engelengeduld bouwt hij hele pretparken van mega-achtbaan tot hamburgertent, houdt hij de inkomsten en uitgaven bij van het park, creëert liftstoringen en lost ze weer op. Door dit alles heen knipperen de msn gesprekken met een groep jongens van school, drie-seconden-gesprekken flitsen door het beeld.

En zo heel af en toe is er ook echt werk te doen, opdrachten voor school. Hoewel mijn Zap echt in een minimum aan tijd zijn huiswerk schijnt te kunnen maken (een half uur per dag is blijkbaar afdoende om toch met zevens, achten en negens thuis te komen) is daar af en toe ook het internet bij nodig om een verslagje van het een of ander te maken. Hij lijkt zich als brugklasser prima op zijn gemak te voelen op het tweetalig . Die keus leek het hem “wel handig voor later”. Deze motivatie is inmiddels uitgebreid met “het beste uit zichzelf te willen halen”. Ja, onze Zap heeft zijn zaakjes goed geregeld. En hij kan zich ongelofelijk leuk gedragen……… vooral bij anderen thuis!