Door: Jeroen Ankersmit

Jeroen Ankersmit — Wed, 14 May 2008 19:40:38 +0000

Dank Jack voor je reactie. Je hebt zeker een bijdrage geleverd aan mijn vraag.

Door: Jack Feijen

Jack Feijen — Wed, 14 May 2008 13:54:34 +0000

Zeer leuk artikel, is heel herkenbaar voor me aangezien ik zelf net 9 jaar geleden een 13-jarige was en ongeveer hetzelfde deed in de puberteit (die duurde tot minimaal mijn 17de). Daarnaast zie ik het ook terug in mijn broertje van 15. De afleidingen van school zijn legio, een ps3, een x-box, een pc, als 13-jarige dien je dan al heel sterk in de schoenen te staan om heel serieus bezig te zijn met school. Mijn mening is dat de meesten wel beter kunnen als ze bereid zijn meer tijd te besteden aan school en zich niet al te veel laten afleiden, maar daarnaast is plezier in het leven nog altijd belangrijker dan het halen van een universitaire diploma en ongelukkig te zijn. Welk persoon van onder de 16 stort zich met plezier op zijn huiswerk als die er twee uur mee bezig is, dat komt later pas op MBO, HBO of universiteit waar ze echt concreet voor iets leren.
Om een poging te doen om op de vraag van Jeroen te antwoorden zal ik hier een beetje zinnig proberen iets neer te krabbelen. Een 13-jarige is bij mijns inzien niet bezig met school, een brugklasser ziet school nog als een leuke plek waar die met kameraden in de pauze kan ouwehoeren en waar hij of zij tussen door noodgedwongen les moet volgen. Zijn de lessen saai dan zal deze persoon al snel een afgunst krijgen ten opzichte van dit vak, hoe interessant hij de stof ook vindt, de leraar moet aanspreken om het een leuk vak te maken. De leerling neemt dus NIET zelf het heft in handen om te leren, omdat hij of zij het gewoonweg niet leuk vindt. De leerling ziet de school als dusdanige facilitator om te leren voor 'als ik groot ben' en waar deze dus lessen kan volgen, ook al zijn de lessen niet plezierig.
Wanneer neemt een leerling dan wel het heeft in handen? Ik denk dat dit pas het geval is als er plezier in het vak is of als de leerling echt een idee heeft waarvoor hij / zij wil leren. De school is dan alsnog wel een facilitator die de mogelijkheid tot leren geeft maar zal dan voor de vakken waar de leerling in is geïnteresseerd minder externe motivatie hoeven te geven richting de leerling.
Om eventjes terug te komen op mijzelf en terugkijken op hoe ik door mijn opleidingen door ben gewandeld. Ik denk dat de meesten pas de school zien als een nuttig iets als zij voor een bepaalde richting, dan wel voor een bepaald beroep gaan leren. Ik zelf zie school pas sinds mijn overgang van de HAVO (waar ik niet genoeg discipline destijds voor had) naar het MBO als iets nuttigs en waar ik iets mee kon doen, ik had het gevoel echt voor iets concreets te leren en toen heb ik het heft zelf in handen genomen waarbij school de facilitator was die mij de mogelijkheid gaf om te leren door middel van lessen en leermiddelen te geven die ik nodig had.
Ik hoop hiermee een beetje de vraag te hebben beantwoord, maar bij elk persoon ligt dit volgens mij weer anders, in ieder geval ligt het punt anders wanneer ze door hebben waar ze willen komen met hun opleiding.
Correct me if I am wrong aangezien ik niet echt thuis ben in dit onderwerp en mijn tekst alleen gebaseerd is op een mening door hetgeen hoe ik het destijds heb beleefd en door een beetje na te denken over hoe een puber denkt.
Jack FeijenStudent bedrijfseconomie Hanzehogeschool

Door: Jeroen Ankersmit

Jeroen Ankersmit — Wed, 07 May 2008 13:37:41 +0000

ik denk voor vele herkenbaar. Ik ben wel nieuwsgierig naar de wijze hoe er tegen school wordt aangekeken. Is de school ook een facilitator of…….neemt de zap dan wel het stuur in handen?

Reacties op: Hellup ik heb een Zap!

Door: Jeroen Ankersmit

Door: Jack Feijen

Door: Jeroen Ankersmit