Bron: Iris Ankersmit, Fien Scholten, Zahra Saied

‘En dan gaat die, boem, zo stop ikke, en dan, en dan, zo weer die kant op..’

In de Nederlandse taal is de manier waarop kinderen verbindingswoorden aanleren en gebruiken een opvallend aspect. Ze kunnen wel verbindingswoorden gebruiken, maar vaak is de rest van de zin dan incorrect. Wij hebben ons verdiept in het gebruik van verbindingswoorden Welke verbindingswoorden gebruiken kinderen het snelst? En op welke leeftijd? Op welke manier kunnen ouders dit stimuleren? Welke verbetermethode werkt het best? Dat zijn vragen waar wij antwoord op hebben gevonden.

Elk kind leert de verbindingswoorden ‘maar’, ‘toen’, ‘en’, ‘als’, ‘want’, ‘tenzij’, ‘hoewel’ en ‘desalniettemin’, op een andere manier en op verschillende leeftijden. Vandaar dat wetenschappers huiverig zijn op het geven van de gemiddelde leeftijden waarop ze de verbindingswoorden leren; kinderen verschillen nou eenmaal qua tempo.
De volgorde waarin kinderen de verbindingswoorden beginnen te leren verschilt ook. ‘Maar’, ‘toen’, ‘en’ en ‘als’ worden over het algemeen relatief sneller gebruikt dan ‘want’, ‘tenzij’, ‘hoewel’ en ‘desalniettemin’.  Lees verder…

Het lijkt er sterk op dat de val van de Berlijnse Muur is
ervaren als een overwinning van het kapitalisme. Onder
meer hierdoor heeft de prestatiebeloning een enorme
populariteit gekregen. Vele bestuurders en managers
hebben te zeer transactiegedreven gehandeld, terwijl
zij niet diegenen waren die de grootste risico’s liepen.
Het nut van dergelijke prestatiebeloningen voor de
onderneming wordt schromelijk overschat. Dit geldt Lees verder…

Ontbijt!

Afgelopen zondag heb ik van een geweldig ontbijt genoten in Almere, in het Lido. Gelegen aan een prachtige plek aan het water moesten een aantal studenten van de MBO+ opleiding aan de Hotelschool Amsterdam laten zien waar ze de weken ervoor hard aan hadden gewerkt. Lees verder…

Het is allemaal wat, wij als leerlingen kregen zo het competentiegericht leren door ons neus geboord.
En nu wordt er totaal niet meer naar ons geluisterd, hoe het voor ons is en wat de gevolgen zijn.
Ik kan vertellen dat het zeer beroerd onderwijs is en dat leerlingen erg gesresst ervan raken, niet weten waar ze mee bezig zijn etc.etc. vele Lees verder…

Prem verdient Primetime

Kinderen zijn afhankelijk van wie ervoor de klas staat als het met de onderwijzer niet klikt dan zou het zo kunnen zijn dat het kind kan aanmodderen en onderpresteert. De onderwijzer weet de juiste ingang en snaar niet te raken vanwege karakter van onderwijzer. Kind krijgt geen feedback en aandacht en de cito toets is dan een onafhankelijk meetinstrument. Lees verder…

Destijds heb ik een column ingezonden over een schrijven van de telegraaf betreffende Eefje Pleij, een onderwijzeres, die destijds op de lagere school in de Bos en Lommer buurt van Amsterdam West les heeft gegeven. Zij heeft een boek uit gegeven over de bevindingen op de school waar zij heeft lesgegeven.

Ik heb het boek nu gelezen en het deed mij zeker geen verdriet. Wanneer je het boekje leest, zie je wederom weer dat er mensen op deze aarde zijn die vanuit gevoel en passie voor onderwijs en jeugd, alles op alles zetten, ja , inderdaad, met voor en tegenslagen, maar met het juiste doel voor ogen. Voor een ieder die in het onderwijs zit, zijn veel zaken zo herkenbaar. Het stuk van de Telegraaf destijds staat totaal niet in verhouding met de inhoud van het boekje naar mijn mening, wellicht doelde men op het vervolgboek waarin de reacties op haar eerste boek onder meer worden beschreven.

Mijn persoonlijke complimenten gaan uit naar deze juf, die met haar ( pedagogische ) inzet en veel gebruik van haar vrije tijd, zoveel heeft weten te bereiken met haar leerlingen.

Voor een ieder , echt een aanrader om eens te lezen, ik in ieder geval wil het vervolg ook weten…

Begin wel steeds meer mijn bedenkingen te krijgen, over hoe de media met dit soort zaken omspringt en aan het publiek presenteert..jammer…..

Ook een goedemorgen, net uit bed, de krant op tafel, valt mijn oog op een stuk in de krant van Eefje Pleij, een onderwijzeres, die destijds op de lagere school in de Bos en Lommer buurt van Amsterdam West les heeft gegeven. Zij heeft een boek uit gegeven over de bevindingen op de school waar zij heeft lesgegegeven. Ik heb het nog niet gelezen , maar maar ga dit zeker doen alvorens een uitgesproken mening te geven over hetgeen is vermeld in de krant.
Dit stuk gaat over jongeren in de stadwijk Bos en Lommer, op de lagere school, een ” zwarte school”, zoals men het tegenwoordig noemt, ( alleen de naam al, is weer eens zo’n voorbeeld van een stempel wat men graag opdrukt, maar goed..).
Eefje beschrijft in haar boek de de bevindingen op deze school met leerlingen en ouders, de nasleep die dit geeft is naar mijn inzien in en in triest. Nogmaals , ik heb het boek nog niet gelezen, maar ben mij er wel van bewust, dat het van groot belang is, dat met name in het onderwijs er niet hard genoeg aan de bel kan worden getrokken, wanneer er allerlei misstanden plaatsvinden die van invloed zijn op de leerontwikkeling van jongeren.

In de context van het bericht in de krant zie ik Eefje Pleij als een klokkenluider en vind het ontzettend

Lees verder…

“Hear and you forget,  see and you remember, do and you understand” 

Met bovenstaande zin wil ik mijn column over onderwijs graag beginnen. Over praktijkonderwijs wel te verstaan. Na zelf de Middelbare Hotelschool Amsterdam te hebben gedaan en daarna negen jaar in de Horeca te hebben gewerkt ben ik alweer vijf jaar terug op het nest. Jawel, ik geef les.

De lessen die ik geef zijn praktijklessen in één van de vier lesrestaurants die we op school hebben. Deze restaurants zijn gewoon toegankelijk voor gasten. Daar leer ik mijn studenten hoe ze het restaurant moeten opdekken, met gasten en elkaar moeten omgaan, als team moeten fungeren, organiseren en plannen, promotie, inkoop, hygiëne en managen; kortom de hele bedrijfsvoering van een restaurant. Dit doen ze natuurlijk niet in een jaar tijd.

In het eerste jaar staan de studenten wekelijks wisselend in de keuken en de bediening, dit doen ze een dag in de week een jaar lang.

Hier worden de basisvaardigheden bijgebracht zoals vaktechnieken, productkennis en sociale vaardigheden en wordt er ook al een beetje aan management gesnuffeld. Er volgen twee korte en twee lange stageperiodes (ook buitenland) voordat de studenten in de derde en de vierde klas in de praktijklessen echt worden getraind op managementvaardigheden zoals organiseren, delegeren, controleren en corrigeren. Hier is natuurlijk geen schema voor en deze vaardigheden worden eigenlijk in vier jaar tijd aangeleerd. Het is alleen zo dat als de studenten van stage terugkomen ze ineens meer dingen begrijpen. Daar wil ik even op ingaan, ik begon niet voor niets met het beroemde citaat van Confucius. Ik ben een groot voorstander van praktijklessen en stages omdat je dan echt iets leert. Een biertje tappen leer je niet van een filmpje of een theorieles. Het zijn natuurlijk wel belangrijke voorwaarden om de nodige voorkennis te verkrijgen maar de handeling zelf moet je oefenen. En oefenen. En opeens kan je het en voordat je het weet leer je het anderen. Zo ging het met mij ook, ik bemoeide mij op mijn werk al veel met de stagiaires en vond het niveau niet echt hoog en was continu met ze in de weer. Toen heb ik mezelf voorgenomen om ooit zelf les te gaan geven. Dat is gelukt.De omgang met de studenten is leuk, zeker als je ze Lees verder…

Wie ben ik?

Ik ben een brugger. Bijna 12 jaar en zit in Hilversum op school. Ik zit in de brugklas.

Waarom heb ik voor deze school gekozen? 

Er hing een leuke sfeer en er zijn veel buitenschoolse activiteiten. Het is best wel een grote school (1400 leerlingen), alleen dan in meerdere gebouwen. Hierdoor lijkt het veel kleiner. Kleine scholen vind ik prettiger. Bij de start van het schooljaar hebben we ook eerst een introductieweek gehad. Hierdoor heb ik de school en de andere kinderen beter leren kennen. Vanuit elke basisschool zitter er maximaal 3 kinderen in een klas. hierdoor krijg je denk ik geen groepsvorming aan het begin van het schooljaar.

Hoe begint je dag? 

06.45 Wekker gaat, direct 538 door het huis. Ik heb niet gekozen voor een saaie blieb, maar voor Edwin Everts in de morgen. Draai me nog maar een keer om. 07.00 Uur komt mijn vader naar boven, gordijnen open, radio wat zachter. Waarom zouden de buren ook wakker moeten worden met Edwin Everts.  Standaard tekst van mijn ouders.

Loop wat duizelig door het huis richting de badkamer. Het hele huis is wakker en in rep en roer. Overal is tempo, behalve nog even niet bij mij. Gisteravond nog even lekker in bed gelezen. Werd toch weer wat Lees verder…

Al jaren hoor ik geluiden om mij heen: de wereld verandert (ICT-tijdperk, generatie Einstein etc.), dus de scholen moet ook mee veranderen. Ik kan mij wel vinden in die gedachtengang.
Veel scholen zien inmiddels wel dat zij -naast kennisoverdracht- een andere opdracht krijgen in deze maatschappij. Namelijk een opvoedkundige rol. Het wát is voor de scholen wel helder. Het hóe vaak minder.
Samen het proces ingaan is mijn overtuiging. Voor mij betekent dat: samenwerken tussen alle primaire betrokkenen (leraren, leidinggevenden, ouders en leerlingen), communiceren van eigen (helpende en belemmerende) beelden en overtuigingen én onderzoeken of innovaties daadwerkelijk effect hebben aan de hand van vooraf gedefinieerde parameters.
Een valkuil voor het onderwijs vind ik daarin dat leraren vaker doeners en gericht op oplossingen. De waan van alledag maakt dat leraren operationeel bezig zijn. Daardoor zien ze soms letterlijk door de bomen het bos niet meer. Tijd nemen om stil te staan en na te denken over hoe het nu gaat is er vaak niet bij. Als ik met leraren stil kan staan en in gesprek ga over hun overtuigingen, genieten ze met volle teugen. Ik reflecteer met hen op de dageljiks praktijk om er van een afstandje naar te kijken.

Mijn pleidooi: durf stil te staan om de bomen en het bos te zien. Dan is de kans van slagen van innovaties in het onderwijs groter.