Destijds heb ik een column ingezonden over een schrijven van de telegraaf betreffende Eefje Pleij, een onderwijzeres, die destijds op de lagere school in de Bos en Lommer buurt van Amsterdam West les heeft gegeven. Zij heeft een boek uit gegeven over de bevindingen op de school waar zij heeft lesgegeven.

Ik heb het boek nu gelezen en het deed mij zeker geen verdriet. Wanneer je het boekje leest, zie je wederom weer dat er mensen op deze aarde zijn die vanuit gevoel en passie voor onderwijs en jeugd, alles op alles zetten, ja , inderdaad, met voor en tegenslagen, maar met het juiste doel voor ogen. Voor een ieder die in het onderwijs zit, zijn veel zaken zo herkenbaar. Het stuk van de Telegraaf destijds staat totaal niet in verhouding met de inhoud van het boekje naar mijn mening, wellicht doelde men op het vervolgboek waarin de reacties op haar eerste boek onder meer worden beschreven.

Mijn persoonlijke complimenten gaan uit naar deze juf, die met haar ( pedagogische ) inzet en veel gebruik van haar vrije tijd, zoveel heeft weten te bereiken met haar leerlingen.

Voor een ieder , echt een aanrader om eens te lezen, ik in ieder geval wil het vervolg ook weten…

Begin wel steeds meer mijn bedenkingen te krijgen, over hoe de media met dit soort zaken omspringt en aan het publiek presenteert..jammer…..

Ook een goedemorgen, net uit bed, de krant op tafel, valt mijn oog op een stuk in de krant van Eefje Pleij, een onderwijzeres, die destijds op de lagere school in de Bos en Lommer buurt van Amsterdam West les heeft gegeven. Zij heeft een boek uit gegeven over de bevindingen op de school waar zij heeft lesgegegeven. Ik heb het nog niet gelezen , maar maar ga dit zeker doen alvorens een uitgesproken mening te geven over hetgeen is vermeld in de krant.
Dit stuk gaat over jongeren in de stadwijk Bos en Lommer, op de lagere school, een ” zwarte school”, zoals men het tegenwoordig noemt, ( alleen de naam al, is weer eens zo’n voorbeeld van een stempel wat men graag opdrukt, maar goed..).
Eefje beschrijft in haar boek de de bevindingen op deze school met leerlingen en ouders, de nasleep die dit geeft is naar mijn inzien in en in triest. Nogmaals , ik heb het boek nog niet gelezen, maar ben mij er wel van bewust, dat het van groot belang is, dat met name in het onderwijs er niet hard genoeg aan de bel kan worden getrokken, wanneer er allerlei misstanden plaatsvinden die van invloed zijn op de leerontwikkeling van jongeren.

In de context van het bericht in de krant zie ik Eefje Pleij als een klokkenluider en vind het ontzettend

Lees verder…

“Hear and you forget,  see and you remember, do and you understand” 

Met bovenstaande zin wil ik mijn column over onderwijs graag beginnen. Over praktijkonderwijs wel te verstaan. Na zelf de Middelbare Hotelschool Amsterdam te hebben gedaan en daarna negen jaar in de Horeca te hebben gewerkt ben ik alweer vijf jaar terug op het nest. Jawel, ik geef les.

De lessen die ik geef zijn praktijklessen in één van de vier lesrestaurants die we op school hebben. Deze restaurants zijn gewoon toegankelijk voor gasten. Daar leer ik mijn studenten hoe ze het restaurant moeten opdekken, met gasten en elkaar moeten omgaan, als team moeten fungeren, organiseren en plannen, promotie, inkoop, hygiëne en managen; kortom de hele bedrijfsvoering van een restaurant. Dit doen ze natuurlijk niet in een jaar tijd.

In het eerste jaar staan de studenten wekelijks wisselend in de keuken en de bediening, dit doen ze een dag in de week een jaar lang.

Hier worden de basisvaardigheden bijgebracht zoals vaktechnieken, productkennis en sociale vaardigheden en wordt er ook al een beetje aan management gesnuffeld. Er volgen twee korte en twee lange stageperiodes (ook buitenland) voordat de studenten in de derde en de vierde klas in de praktijklessen echt worden getraind op managementvaardigheden zoals organiseren, delegeren, controleren en corrigeren. Hier is natuurlijk geen schema voor en deze vaardigheden worden eigenlijk in vier jaar tijd aangeleerd. Het is alleen zo dat als de studenten van stage terugkomen ze ineens meer dingen begrijpen. Daar wil ik even op ingaan, ik begon niet voor niets met het beroemde citaat van Confucius. Ik ben een groot voorstander van praktijklessen en stages omdat je dan echt iets leert. Een biertje tappen leer je niet van een filmpje of een theorieles. Het zijn natuurlijk wel belangrijke voorwaarden om de nodige voorkennis te verkrijgen maar de handeling zelf moet je oefenen. En oefenen. En opeens kan je het en voordat je het weet leer je het anderen. Zo ging het met mij ook, ik bemoeide mij op mijn werk al veel met de stagiaires en vond het niveau niet echt hoog en was continu met ze in de weer. Toen heb ik mezelf voorgenomen om ooit zelf les te gaan geven. Dat is gelukt.De omgang met de studenten is leuk, zeker als je ze Lees verder…

Wie ben ik?

Ik ben een brugger. Bijna 12 jaar en zit in Hilversum op school. Ik zit in de brugklas.

Waarom heb ik voor deze school gekozen? 

Er hing een leuke sfeer en er zijn veel buitenschoolse activiteiten. Het is best wel een grote school (1400 leerlingen), alleen dan in meerdere gebouwen. Hierdoor lijkt het veel kleiner. Kleine scholen vind ik prettiger. Bij de start van het schooljaar hebben we ook eerst een introductieweek gehad. Hierdoor heb ik de school en de andere kinderen beter leren kennen. Vanuit elke basisschool zitter er maximaal 3 kinderen in een klas. hierdoor krijg je denk ik geen groepsvorming aan het begin van het schooljaar.

Hoe begint je dag? 

06.45 Wekker gaat, direct 538 door het huis. Ik heb niet gekozen voor een saaie blieb, maar voor Edwin Everts in de morgen. Draai me nog maar een keer om. 07.00 Uur komt mijn vader naar boven, gordijnen open, radio wat zachter. Waarom zouden de buren ook wakker moeten worden met Edwin Everts.  Standaard tekst van mijn ouders.

Loop wat duizelig door het huis richting de badkamer. Het hele huis is wakker en in rep en roer. Overal is tempo, behalve nog even niet bij mij. Gisteravond nog even lekker in bed gelezen. Werd toch weer wat Lees verder…

Al jaren hoor ik geluiden om mij heen: de wereld verandert (ICT-tijdperk, generatie Einstein etc.), dus de scholen moet ook mee veranderen. Ik kan mij wel vinden in die gedachtengang.
Veel scholen zien inmiddels wel dat zij -naast kennisoverdracht- een andere opdracht krijgen in deze maatschappij. Namelijk een opvoedkundige rol. Het wát is voor de scholen wel helder. Het hóe vaak minder.
Samen het proces ingaan is mijn overtuiging. Voor mij betekent dat: samenwerken tussen alle primaire betrokkenen (leraren, leidinggevenden, ouders en leerlingen), communiceren van eigen (helpende en belemmerende) beelden en overtuigingen én onderzoeken of innovaties daadwerkelijk effect hebben aan de hand van vooraf gedefinieerde parameters.
Een valkuil voor het onderwijs vind ik daarin dat leraren vaker doeners en gericht op oplossingen. De waan van alledag maakt dat leraren operationeel bezig zijn. Daardoor zien ze soms letterlijk door de bomen het bos niet meer. Tijd nemen om stil te staan en na te denken over hoe het nu gaat is er vaak niet bij. Als ik met leraren stil kan staan en in gesprek ga over hun overtuigingen, genieten ze met volle teugen. Ik reflecteer met hen op de dageljiks praktijk om er van een afstandje naar te kijken.

Mijn pleidooi: durf stil te staan om de bomen en het bos te zien. Dan is de kans van slagen van innovaties in het onderwijs groter.

Hellup, Ik heb een Zap!

Vanuit totale stilte klinkt ineens muziekgeweld van boven. Even later hoor ik alleen nog de plingplong van de msn. Daaropvolgend komt een olifant de trap af (die in werkelijkheid maar 46 kilo weegt) die met een hoop lawaai zichzelf een glas drinken uit de koelkast tapt, het in één teug naar binnen giet en het glas steevast naast de koelkast zet. Dezelfde gang terug naar boven en weg is-ie weer. “Hai Jeffrey, alles goed?” Soms kan ik dat maar beter niet vragen. Daarentegen níets vragen is ook niet goed, want “dan interesseert het mij blijkbaar toch niet”! Typerend voor het tijdperk waarin ik duidelijk niet veel goed kan doen voor mijn Zapzoon! Dertien jaar, met 1 meter 68 een nogal “uitgerekt” lijf, baard in de keel en wat je noemt wisselend in zijn stemmingen! Zó is het gezellig en onderhoudend en zó heb ik een onbehouwen negatieve puber in de kamer.

Met dat lijf kan hij zelf ook niet altijd goed uit de voeten; als wielrenner draait hij zijn hand er niet voor om om vier keer in de week 50 kilometer weg te trappen met een gemiddelde van 35 kilometer per uur. Net zo makkelijk kan hij ook uren “hangen” en zappen van het ene tv-programma naar het andere. Godzijdank zijn de programma’s waar hij even blijft steken nog wel van enig educatieve aard; Discovery channel is favoriet. Maar dat lange lijf uitgeblust over de bank dweilend doet mij wensen dat ík een afstandsbediening voor hém had waar ik met één druk op de knop hem ofwel weg kon zappen, of er nieuw leven in kon blazen! Lees verder…

Vandaag radio 1-journaal: Nibud constateert dat jongeren slecht met geld omgaan. Oplossing: laat ze het op school leren.
Dit voorbeeld is exemplarisch voor wat er met het onderwijs gebeurt.
Wat ik mis, is de fundamentele discussie waartoe het onderwijs bestaat.
Als onderwijsinnovator zie ik dat de school niet alleen kennisinstituut is, maar meer makelaar in leerervaringen. Prima ontwikkelingen, alleen dan wel graag gedragen door een politieke visie met maatschappelijk draagvlak.

Rijnlands Beroepsonderwijscongres (16 mei 2008)

Dijsselbloem, the day after. Kamerdebat, verhitte gesprekken, krantenkoppen, discussies in de koffiekamer.  Beetje blijven zeuren over wie nu de schuldige is van al die vreselijke onderwijsvernieuwingen; de managers, de politiek, de docenten, niet betrokken ouders, ongemotiveerde leerlingen. En dan……gewoon weer aan het werk? Doorgaan met bouwen van nieuwe structuren en systemen? Kijken of we nog wat kritische succesfactoren kunnen benoemen. Met elkaar nieuwe indicatoren verzinnen voor nog nieuwer leren. Of trekken we ons met elkaar terug in het verleden?. Lekker terug naar oud en vertrouwd. Toen docenten nog aanzien hadden en er nog discipline was……….

Dat kan…. , maar het kan ook anders! Lees verder…

Het probleem van de zwarte scholen staat al een aantal jaren hoog op de politieke agenda. Terwijl vijftien procent van de tieners in Nederland een niet-westerse achtergrond heeft, is op de meeste scholen het overgrote deel autochtoon. De allochtone tieners zie je vooral terug op een klein aantal scholen in de grote steden. De scheiding tussen zwarte en witte scholen, ook wel etnische segregatie genoemd, wordt vaak als obstakel gezien voor integratie.

Er zijn twee belangrijke theorieen over culturele integratie getoetst. De eerste theorie is het onder de loep nemen van de assimilatietheorie. Deze theorie gaat ervan uit dat vriendschappen tussen tieners van verschillende etnische groepen zorgen voor het vervagen van culturele grenzen. Hoe meer leden van een etnische groep er in je klas zitten, hoe meer kans dat je vriendschap met hen sluit, hoe meer kans dat je andere culturele gebruiken overneemt. Hoe meer vertegenwoordigers van je eigen groep in de klas zitten hoe meer anderen gebruiken van jou overnemen.

De tweede theorie

Lees verder…