De onderkant van de arbeidsmarktmarkt is, wanneer ik de berichten in de kranten en tijdschriften mag geloven bijna synoniem voor werkloosheid, armoede en uitkeringsafhankelijkheid. Dit overigens in vel contrast wanneer we het hebben over de bovenkant van de markt en het nieuws over de onvervulbare vacatures. De werkelijkheid is zeer complex. Er is flink wat aan de hand op de arbeidsmarkt en juist als we het hebben over de mensen aan de onderkant van onze arbeidsmarkt. Vaak met weinig tot geen opleiding en al helemaal geen Lees verder…

De onderkant van de arbeidsmarktmarkt is, wanneer ik de berichten in de kranten en tijdschriften mag geloven bijna synoniem voor werkloosheid, armoede en uitkeringsafhankelijkheid. Dit overigens in vel contrast wanneer we het hebben over de bovenkant van de markt en het nieuws over de onvervulbare vacatures. De werkelijkheid is zeer complex. Er is flink wat aan de hand op de arbeidsmarkt en juist als we het hebben over de mensen aan de onderkant van onze arbeidsmarkt. Vaak met weinig tot geen opleiding en al helemaal geen startkwalificatie.

Interessante trends

Lees verder…

Rijk negeert bewust het gevaar!

Genoeg plannen, genoeg ambities, maar resultaat? Ho, maar. Een groep van wel zo’n 200.000 jongeren die wel onderwijs volgt maar dit doen zonder uitzicht op zinvol betaald werk.  Deze groep blijkt explosief te groeien. Staat een beetje in contrast op mijn vorige bijdrage op deze blog over de financiele bijdrage aan de excellente student. Het kabinet laat deze jongeren echt in de steek. Met name Hans de Boer (Taskforce jeugdwerkloosheid) - kent u hem nog van de spotjes over jeugdwerkloosheid, de bekende 40.000 - maakt zich grote zorgen. Hierbij ging het om jongeren te helpen aan een leerbaan. Leerbaan is een combinatie van werken en leren. Vorige jaar stopte dit project en het kabinet beloofde toen het “stokje” over te pakken. Er bestaat nog steeds een harde kern van bijna 38.000 jongeren die helemaal geen werkend bestaan opbouwen. Er gebeurt helemaal niks. Misschien een concreet puntje voor Rouvoet

Lees verder…

Schaalvergroting in het onderwijs is al geruime tijd een beproefd onderwerp om mensen op het puntje van hun stoel te krijgen. Er is de afgelopen week veel aandacht geweest voor uitspraken van minister Plasterk over het halt toeroepen aan fusies. Waar komt het op uit?

Beroepsopleidingen anno 1980. Er waren verticale scholengemeenschappen. VMBO en MBO onder één dak. Overzichtelijke scholen, met een eigen cultuur en een eigen gezicht. Een gezond pedagogisch klimaat, goede sociale controle. De schoonmakers (die nu na 17.00 uur in actie komen) waren nog interieurmedewerksters, die onder schooltijd het gebouw verzorgden en tijdens de pauzes in de kantine meehielpen. En iedereen kende iedereen. (Jeetje, wat een ouwe mannenpraat.)

Fusies hebben het onderwijslandschap de laatste 15 jaar drastisch veranderd. Eerst een SVM-operatie en vervolgens de ROC-vorming. Het onderwijs is geprofessionaliseerd.

Lees verder…

Leeftijd doet er niet toe, als mijn kind er maar geen last van heeft

De meest dynamische bedrijfstak, werkt met de meest onwijs grijze leerkrachten en met de meest dynamische doelgroep. De zaps van tegenwoordig. Als dit geen hoeksteen van de samenleving oplevert weet ik het ook niet meer.

De gemiddelde leeftijd van een leerkracht is 43,4 jaar. Gelukkig wordtdit  getal in het onderwijs afgerond op een heel cijfer, dus net 43.  Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) is dit het hoogste van alle beroepen in Nederland. CBS zegt er wel bij dat de gemiddelde leeftijd in de komende jaren afneem. Met hoeveel weet men niet, of zegt men niet?

De gemiddelde leeftijd van Lees verder…