Hellup, Ik heb een Zap!

Vanuit totale stilte klinkt ineens muziekgeweld van boven. Even later hoor ik alleen nog de plingplong van de msn. Daaropvolgend komt een olifant de trap af (die in werkelijkheid maar 46 kilo weegt) die met een hoop lawaai zichzelf een glas drinken uit de koelkast tapt, het in één teug naar binnen giet en het glas steevast naast de koelkast zet. Dezelfde gang terug naar boven en weg is-ie weer. “Hai Jeffrey, alles goed?” Soms kan ik dat maar beter niet vragen. Daarentegen níets vragen is ook niet goed, want “dan interesseert het mij blijkbaar toch niet”! Typerend voor het tijdperk waarin ik duidelijk niet veel goed kan doen voor mijn Zapzoon! Dertien jaar, met 1 meter 68 een nogal “uitgerekt” lijf, baard in de keel en wat je noemt wisselend in zijn stemmingen! Zó is het gezellig en onderhoudend en zó heb ik een onbehouwen negatieve puber in de kamer.

Met dat lijf kan hij zelf ook niet altijd goed uit de voeten; als wielrenner draait hij zijn hand er niet voor om om vier keer in de week 50 kilometer weg te trappen met een gemiddelde van 35 kilometer per uur. Net zo makkelijk kan hij ook uren “hangen” en zappen van het ene tv-programma naar het andere. Godzijdank zijn de programma’s waar hij even blijft steken nog wel van enig educatieve aard; Discovery channel is favoriet. Maar dat lange lijf uitgeblust over de bank dweilend doet mij wensen dat ík een afstandsbediening voor hém had waar ik met één druk op de knop hem ofwel weg kon zappen, of er nieuw leven in kon blazen! Lees verder…