Als kinderen niet al jong de kans krijgen om gesprekken op niveau te voeren, met moeilijk woorden en relatieve lange zinnen lopen ze al in het begin een taalachterstand op.
Het is tegenwoordig niet niks wat we allemaal verwachten van onze 12-jarigen. Nog los van de straattaal die ze zich eigen moeten maken. Kinderen moeten tegenwoordig op de basisschool al effectief mondeling en schriftelijk kunnen communiceren. Ze moeten al in het begin van hun leven al beschikken over een grote schat aan woorden, die ze ook nog eens grammaticaal moeten beheersen in correcte en begrijpelijke zinnen. Ook het belang van verbuigen en vervoegen wordt nog eens dagelijks onderstreept.
Verder wordt van kinderen verwacht dat ze ook nog eens zinvolle vragen kunnen stellen om informatie te verzamelen, om vervolgens deze informatie zinvol toe te passen. Uitleggen in eigen woorden wordt
Geen wonder dat er zoveel rapporten verschijnen waarin wordt aangegeven dat het zo slecht gesteld is met onze taal. Het gevolg hiervan is dat er allerlei initiatieven in de wereld worden geslingerd die er toe leiden dat de Nederlandse taal weer terug is! Ook op de lessentabel bij diverse onderwijsvormen. Meestal krijgt de school de schuld van deze situatie. Ze leren het niet meer op een basisschool, op het voortgezet onderwijs, op het mbo, op het hbo, …..
De basis zit hem niet in het onderwijs, maar in de wijze waarop thuis wordt omgegaan met de Nederlandse taal. Uit onderzoek blijkt dat hoogopgeleide ouders vaker langere zinnen gebruiken met daarin moeilijker woorden dan laaggeschoolde ouders.
Er wordt echt onderschat wat de impact is van het taalgebruik in een gezinssituatie. Laten we bij de basis beginnen en niet alles dumpen in het onderwijs!




6 reacties op “Ouders praten te weinig op niveau met hun kinderen”
Veel ouders zijn te carrieregericht om nog voldoende aandacht aan hun blagen te geven.
Sinds de vondst van de gasbel smoort de verzorgingsstaat elke vorm van eigen verantwoordelijkheid zelfdenkendheid en eigen initiatief.
Elke verantwoordlijkheid wordt door het collectief overgenomen waardoor de vanzelfsprekendheid vastzet dat het collectief ook het gesprek met de kinderen behoort aan te gaan.
Elke dynamiek, vallen en opstaan, en dus levenswijsheid wordt zoveel mogelijk uit de totaal vervlakte samenleving gehaald.
Deze decadentie blijft bestaan totdat de gasbel op is, de hypotheek en staatsschulden niet meer in de kunstmatig opgepompte economie kunnen worden gepompt. Als al deze welvaart en verzorgingsstaat-decadentie wegvalt en mensen weer moeten knokken om hun leven overeind te houden dan zullen mensen weer besef krijgen voor hun naasten zonder de vanzelfsprekendheid dat het collectief de verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van het individu
Hahaha, moet je ook nog eerst ouders hebben die in staat zijn een fatsoenlijk gesprek te voeren.. Ik ken er genoeg die met een bord op schoot voor de tv eten, die de basisregels van een gewoon gesprek (respect, uit laten praten, doorvragen) niet eens kennen (enkel hun eigen stem en hun eigen mening), laat staan de verschillen tussen debat en discussie…
Ik denk dat de next generation dat moet leren van disney channel of nickelodeon…
Beste Jeroen, Waar baseer jij je bevindingen op? Vr.gr. Isis
Ik vindt het misdadig als er aan kinderen te weinig liefde, tijd, toewijding (ouderwets, maar mooi woord) en wijsheid wordt doorgegeven door ouders. Ik geloof niet in geplande tijd hiervoor. Dit geldt ook voor een rustig gesprek, waarin kinderen geleerd wordt woorden te formuleren, na te denken, te luisteren en te antwoorden. Een ”sfeer” creeeren van veiligheid, geborgenheid om daarna weer die informatiemaatschappij als school en werk in te stappen! Mijns inziens is die vaste en rustige basis van eminent belang, ook voor de taalvorming en ontwikkeling vh kind op lange termijn. Hier wordt de basis van onze maatschappij wel gevormd. Aangezien dit ernstig wordt onderschat, komt de maatschappij en de school in de problemen. Moet dit dan maar collectief en met gezamenlijk belastinggeld worden opgelost?? We moeten echt terug naar de verantwoording vd ouder(s) die met hun kinderen voor de basis vd samenleving zorgen. Zij kunnen met zelfkennis en daardoor kennis van hun eigen kind(eren) veel meer bereiken dan een school etc. Daarna pas heeft de school verantwoording… In die volgorde, lijkt mij, krijgen we een succesvolle (en gelukkige) samenleving waarin rust en tijd weer een issue wordt; wat niet met geld is goed te maken…!
Volgens mij gaan we gewoon dood op een dag en is het een probleem van de volgende generatie…