Is de Nederlandse jeugd echt zo GEK nog niet? Lang leve het etiket!
Vandaag de dag is het best goed mogelijk dat je met je zes jaar al bij de 
psychiater op gesprek bent en na dit gesprek voorzien bent van een etiket. De ervaring leert ook wel weer dat eens een etiket altijd een etiket is. Er blijft altijd wat achter als je een etiket probeert te verwijderen.
Een dergelijk etiket kan je leven erg gaan bepalen. Krijgt een kind namelijk een etiket of een indicatie dan begint voor een groot deel de weg van een probleemcarriere. De weg is open voor een levenslange uitkering 
voor arbeidsongeschiktheid. Een kind dat speciaal onderwijs volgt, heeft voor meer dan 50% kans om in de Wajong te belanden. Een heel, heel, heel klein deel van deze groep vindt ooit een normale baan.
Nederland heeft meer kinderen op speciaal onderwijs dan enig ander Europees land. Minstens 5,1% van de Nederlandse kinderen gaat naar speciaal onderwijs. In veel andere landen binnen Europa ligt dit percentage tussen de 04%-1,1%. In sommige landen is het ook hoog, maar daar neemt het niet jaarlijks toe, terwijl dit wel in Nederland het geval is.
Hoe wordt je nou een probleemkind?
Neem een gemiddelde klas in het basisonderwijs van kinderen van ongeveer 6 jaar. Hebben net de eerste fase van het basisonderwijs doorlopen en zitten nu in groep 3. Een hele stap voor die kleintjes. Je gaat immers toch van spelen naar wat meer leren. Laat nou een of meerdere van die kinderen nu eens moeilijk kunnen stilzitten, moeilijk contact kunnen leggen met de andere kinderen in de klas en de leerkracht, wat meer schreeuwen dan een andere kind dan komt het kind in de probleemzone.
Dit was natuurlijk in groep 1 en 2 ook al zo, maar hoopte de ouders en de leerkrachten dat het wel zou overwaaien als het kind in groep 3 zou komen. Een speciale zorgjuf help het kind nu verder in de klas en door de problemen thuis heeft de moeder contact gezocht met Bureau Jeugdzorg. Als de zorgjuf op school bij de echte juf aangeeft dat zij niet verder komt, dan staat de weg naar speciaal onderwijs open en het perspectief op een complex traject in onze maatschappij. Uiteraard het een en ander voorzien van dossier, onafhankelijke oordelen van commissies, huisarts, onderwijskundigen, ….. Uiteindelijk wordt het kind voorzien van een etiket.
De rol van de school
Scholen hebben er baat bij om zoveel mogelijk lastige kinderen te verwijderen. Scholen willen immers ook goede scores laten zien. Nog fris in mijn geheugen zit de citotoets en citoscore. Er zijn genoeg mensen die zeggen dat de scholen wat meer hun best mogen doen om deze lastige kinderen op een normale school te houden. Hoe lastig dit misschien ook is. Het gaat dan om begeleiden in plaats van afschuiven.
Wat ook opmerkelijk is dat Nederland als een van de weinige landen criteria heeft opgesteld voor speciale kinderen. Het nadeel van criteria zijn dat er altijd wel iemand in dit hokje past. Hoe meer criteria, hoe meer kinderen in speciaal onderwijs.
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
10 reacties op “Nederland kampioen abnormale kinderen”
Geweldig stuk. Helemaal mee eens. Anders zijn moet geaccepteerd worden. Er zullen altijd kinderen zijn die afwijken van de groep. Zo jong een etiket opplakken is waanzin. Laat een kind een kind zijn!
Een jongetje dat in 1930 werd geboren en niet kon meekomen op school, bleef een paar keer zitten en werd op z’n 14e aan het werk gestuurd. Opleidingsniveau: alleen lagere school.
Een jongetje dat in 1962 werd geboren en niet kon meekomen op school, werd naar een LOM-school gestuurd, daarna nog met hangen en wurgen 4 jaar voortgezet onderwijs, en daarna met 16 aan het werk in de fabriek. Opleidingsniveau: LBO
Een jongetje dat in 1993 werd geboren en niet kon meekomen op school, werd getest en bleek dyslectisch, net als het jongetje uit 1930 en het jongetje uit 1962. Kreeg begeleiding, deed VMBO met leerwegondersteuning en volgt nu een reguliere MBO opleiding.
Tegenwoordig red je het niet meer met alleen “lager onderwijs” of “lager beroepsonderwijs”; je moet en zal een zogenaamde startkwalificatie (MBO niveau 2) halen.
Zo’n “etiketje” kan daar behulpzaam bij zijn, al was het maar om te bepalen met welke ondersteuning een kind wél in staat is een behoorlijke opleiding te doen
kinderen met 2 jaar naar school maf zijn ze, HAAL DE LTS WEER TERUG en kinderen met 5 jaar naar de kleuterklas. Moeder blijft maar thuis of vader. Je kiest om ouder te zijn . Regering bij jullie kan dat, jullie verdienen genoeg. Waneer komt er weer een regering die de ouders hun kinderen laat opvoeden. Dijkstra je staat zelf nog in de luiers en je probeert heel kinderlijk NL op te voeden. Waar hebben jouw ouders het laten liggen.
Vroeger was een kind gewoon druk, nu heeft eenzelfde kind een vijfvoudige naam met 7 letterige afkorting waar je zonder HBO diploma niet uit komt. Het is logisch dat er in sommige gevallen echt hulp nodig is, maar tegenwoordig wordt iedereen in een hokje gestopt. En inmiddels zijn het er zoveel, dat iedereen een eigen hokje heeft: Wat heb jij? o dat! ja ik ook maar dan anders…….
Is dit de zorg-versie van het maatwerk in het onderwijs? nou laat maar lekker zitten dan, niet? Je zou als kind er wat van krijgen als iedereen tegen je zegt dat je iets hebt…………..
Een kind uit 1940 kon op de lagere school moeilijk
lezen en het maken van een dictee was helemaal een ramp 40 woorden 30 fouten. Zijn schoolleven ,
de onderwijzer zat hem uit te schelden. Hij werd belachelijk gemaakt. Soms kreeg hij slaag want hij’
wilde volgens deze malloot gewoon niet. Dat de rest van de vakken ruime voldoenden te zien gaven
stoorde niemand zich aan. Hij had ook nog een motoriek probleem dus weer slaag want hij schreef niet netjes. Dit kind thans 69 jaar oud komt
bij de klachtencommissie reizen. De voorzitter
een Mr. Vos behandelt niet de klacht maar
zet hem neer als een onmondig iemand want hij kan
niet goed schrijven. Er verandert niet veel.
“Zwijgzaam”, ik ben het helemaal met je eens. Waar is de tijd dat het gezin de hoeksteen was van de samenleving… De tijd dat als je thuiskwam je moeder aan je gezicht kon zien dat je iets had uitgehaald en daar op doorvroeg en je zonodig corrigeerde of er gewoon was met een kopje thee en om je avonturen van die dag aan te horen. Natuurlijk gun ik ieder tegenwoordig de luxe die kennelijk “normaal” is en ook vrouwen mogen carriere maken maar als je voor kinderen kiest, kies je er ook voor om ze op te voeden en voor ze te zorgen. Dit voorkomt volgens mij een groot deel van de “probleemkinderen” doordat ze de aandacht krijgen die ze verdienen en er niet voortdurend om hoeven vragen (en hier dus manieren voor zoeken)
Het zou de regering sieren als ze beleid zouden voeren voor bijvoorbeeld maximaal 50 uur werken per gezin met kinderen in de week, wie er dan thuis is mogen de vader en moeder onderling verdelen en hebben ze beide kans om, enerzijds carriere te maken, anderzijds om hun kinderen op te zien groeien.
Hoe komen we erop deze kinderen dan als abnormaal te bestempelen?
Klassen worden groter en de scholen moeten steeds betere resultaten laten zien. Alles wat niet binnen de kaders past wordt als abnormaal bestempeld en moet maar zo snel mogelijk worden ergens anders worden ondergebracht.
Waar bijna niet over wordt gesproken is hoe het komt dat deze kinderen speciaal onderwijs nodig hebben.Â
Vanaf de geboorte lopen de kinderen mee in het grote vaccinatie-programma dat ons door de overheid wordt opgelegd. Deze vaccinaties zijn dusdanig samengesteld dat het merendeel (95%) er goed op reageerd. Bij de overgebleven 5% ontstaan er bijwerkingen. deze vallen niet gelijk op en kunnen oorzaak zijn van de beprekingen die er op later leeftijd onstaan.Â
Zijn deze vaccinaties echt zo goed en nodig als gezegd word? Daar zou veel meer naar gekeken moeten worden.
In 1906 werd in Nederland – als een van de laatste landen – de leerplicht ingevoerd ondanks het feit dat 95% van de ouders hun kinderen naar school stuurden. Alleen een paar boeren hielden hun kinderen in oogsttijd thuis, niet eens het hele jaar. Nederland had het beste onderwijs ter wereld en ouders hadden dus veel zeggenschap. In de 2e kamer hebben de tegenstemmers van het leerplicht wetsvoorstel gelijk gekregen. Zij voorspelden dat het onderwijspeil omlaag zou gaan en de criminaliteit zou stijgen. Ik denk dat heel veel kinderen zich doodvervelen op school. In plaats van de oorzaak bij het kind te zoeken, zou ik eens kijken wie hier allemaal aan verdienen.  De 5,1% zal zeker nog stijgen, want je hebt natuurlijk wel steeds meer slachtoffers nodig om je baan veilig te stellen. Ik begrijp niet dat ouders dit accepteren. Het gaat tenslotte om je kind!
Misschien letten wij in Nederland wel beter op het feit of een kind begeleiding kan gebruiken om zijn of haar volle potentieel te benutten. Wie goed oplet zal zien dat er  heel wat volwassen mensen rondlopen die in de huidige tijd als kind een indicatie hadden gekregen van autisme en die nu onbegrepen en  onbegrijpend rondlopen in  onze maatschappij van steeds hoger wordend tempo en ontbrekende (sociale)structuur. Als ouder heb je de plicht om als eerste verantwoordelijke alert te zijn of jouw kind een extra steuntje nodig heeft . Het gaat
daarbij dus inderdaad om je kind en je moet je ook niet laten betuttelen. Wie echter de ilusie heeft dat het jaren dertig gezin weer terugkeert in de maatschappij moet maar eens goed naar de politiek luisteren, waar het gebrek aan vrouwen in het politieke en bedrijfsleven voortdurend betreurd wordt (iedereen aan het werk voor de cariere dus). Monalisa, ik ben het helemaal met je eens.
…door een ouder met een autistisch kind.
Mjah, vroeger was je een “aansteller”, “rotkind”, “watje”, “geremd”, “verlegen”, “raar”, “huilebalk” en moest je “wat harder zijn” en kreeg je op een andere manier te horen dat je niet deugde en je wat mankeerde. Vroeger was het echt niet beter hoor! Een stuk subtieler, maar voor veel leerlingen er niet minder schadelijker op. Zie voorbeeld ron.
Nu hebben we andere etiketten waarmee we beter kunnen bepalen wat het betreffende kind nodig heeft en hoe we dat kunnen bereiken. Het probleem is echter dat we nog steeds zeggen tegen het kind “Je mankeert wat, je bent raar, je kan niks, je bent waardeloos”. Niet letterlijk meer natuurlijk, maar dat is wel de boodschap die je overbrengt. Op de ongekende schaal en hoe het nu gebeurt, kan niet goed zijn voor kinderen.
Ik ben zelf hoog sensitief. Gelukkig geen “etiket” die door de instanties echt erkent wordt. Dan zou mijn eigenschap juist als een ziekte worden bestempeld. Daar heb ik echt geen behoefte meer aan. Helaas heb ik zeker zo’n 8 jaar op de basisschool (en nog even op de middelbare school) de eerder genoemde etiketten gekregen, ook door docenten. Vroeger was het echt niet altijd beter. We noemen het nu alleen wat anders.