Een gesprek is lastig, behalve als je chat

Het sociaal constructivisme versus het connectivisme

Het blijkt voor de meeste toch erg lastig om met jongeren een gesprek te voeren, terwijl je 45 minuten kunt chatten met dezelfde jongere. Het gaat er dus om dat je als docent het juiste medium vindt om kennis over te dragen. Medium? Chat, SMS, telefoon, et cetera.

De kennis rondom leren in het internettijdperk gaat over murder of the myths, herhaling van lesmateriaal, chunking, cognitive overload (filmpjes op YouTube zijn maximaal 10 minuten), self pages, feedback, gebruik van beelden, spraak, samenwerking (sociale aspect van Web 2.0), learning by doing, en nog veel meer…..

Het leren verandert door de technologie. Mensen bouwen hun eigen digitale identiteit via YouTube, Facebook, Hyves, LinkedIn et cetera. En halen hier voordelen uit: worden een beroemde zangeres of vinden bijvoorbeeld een baan. Natuurlijk zijn er naast de vele voordelen ook de nodige gevaren, zoals foto’s die je in je jeugd online zet, maar later tijdens een sollicitatiegsprek tegen je werken. In een eerdere bijdrage heb ik hier al eens een link gelegd naar een situatie rondom Hyves.

Het is mooi om deze ontwikkeling eens af te zetten tegen een leertheorie, zoals het sociaal constructivisme of het connectivisme. Wat is dat eigenlijk? 

Sociaal constructivisme en connectivisme

Het sociaal constructivisme is een moderne leertheorie die ervan uitgaat dat mensen zelf betekenis verlenen aan hun omgeving en dat sociale processen hierbij een prominente rol spelen. Kennis wordt door ieder mens op een eigen wijze geconstrueerd, waarbij men sterk wordt beïnvloed door de reacties en opvattingen in de sociale omgeving. In de vertaling van het sociaal constructivisme naar de dagelijkse lespraktijk vormt het leren als een sociaal proces het uitgangspunt.

Bij connectivisme gaat men uit van het besef dat kennis buiten een mens kan bestaan, en dat leren dag-in-dag-uit plaats vind door in een netwerk de juiste kennis te zoeken. Dit laatste is hierbij essentieel. In de theorie van connectivism is het essentieel om een netwerk te hebben, te behouden, en efficient en effectief de benodigde kennis te vinden in je netwerk.

Als je bovenstaande “definities” koppelt aan de mogelijkheden van web 2.0 dan begint er bij mij wel wat te leven. Bij web 2.0 is het echt mogelijk om zelf op onderzoek uit te gaan om te leren van eventueel op het net beschikbare kennis of via een zinvol net sociaal te innoveren en te leren. Toch zie je in het onderwijs zo weinig echt innovatie op dit gebied. Je ziet wel wat dingen op bijvoorbeeld Secondlife, maar dat kan een nog veel grotere impact krijgen dan nu het geval is.

Ik wens voor 2009 meer toepassingen van web 2.0 technologie in het onderwijs!