Is onderwijs nog wel leuk?

Ze werden door de juf naar binnen geduwd. Abdel en Rashid. De ondertiteling was: “Dit zijn twee kanjers, die jullie heel graag hun school willen laten zien”. En vervolgens stapten ze op ons af om ons de hand te schudden bij wijze van wederzijds voorstellen. 3^e Jaars VMBO, donkerbruine ogen en een innemende lach van-oor-tot-oor.  In een uur tijd haalden ze de beste motivatie voor onderwijs vernieuwing in mij naar boven, die je maar kunt bedenken. Zaps met toekomst.

Een toets presentatie. Ze hadden nog wel een zetje nodig. Maar met aanwijzing van “de meester” (“hé Mees, zal ik eerst vragen of we naar binnen mogen?”) ging het helemaal lukken. Eerst nog wel een beetje verlegen, maar vooral Adel groeide in zijn rol. Een volwaardig gastheer, die vanuit zijn eigen aard voorkómend deuren open hield, ons voor liet gaan, vroeg naar onze andere ervaringen met scholen, de docent voor de klas informeerde over onze interruptie. Kortom: hij had de regie helemaal in handen. 15 jaar oud. 

Er was een afspraak met een onderwijswerkgroep op een VMBO school in Amsterdam. De werkgroep bestond voor de helft uit onderwijsmensen, voor de andere helft uit vertegenwoordigers van het bedrijfsleven. We hadden een vergadering afgesproken op de locatie van een van de onderwijsmensen, het Nova Esprit College. Ik had in de uitnodiging nog vermeld, dat we elkaar zouden treffen “in het hol van de leeuw” om vooral de bedrijfsvertegenwoordigers eens gelegenheid te geven sfeer te proeven. De gastheer van de school organiseerde dus een rondleiding. En de kennismaking met de wereld achter de voordeur van een school was verrassend, vooral voor de bedrijfsvertegenwoordigers. 

Wát de twee Zaps ons lieten zien was minstens zo origineel. Abdel legde uit, dat er een grote vleugel met theorielokalen was. “Kijk maar: daar zie je ze zitten” en op afstand zagen we de geijkte schoolsituatie aan ons oog voorbijgaan: lokalen, lokalen, lokalen, stil zittende leerlingen. Het leek bijna wel een gewone school. “Maar dat is niet leuk om naar te kijken”(!) zeiden de jongens. En vervolgens troonde de jongens ons mee naar de andere vleugel. De lift uit en we stonden in eens midden in de kleuteropvang…..; een deur verder het ziekenhuis…; een deur verder een huiskamer. De afdeling verzorging, waarop volop werd gewerkt door kleine groepjes leerlingen, onder toeziend oog van de Juf. Rashid en Abdel lieten de een na de andere opleiding aan ons voorbijgaan. Facilitaire dienstverlening stond te leren hoe je moest moppen (en we zongen met ze allen mee), bij de afdeling Horeca waren docenten aan het lunchen in een restaurant, leerlingen in de bakkerij waren hun eigen gebakjes voor de volgende informatiemiddag aan het bakken. Het leek wel competentiegericht onderwijs…. 

Op onze uitnodiging bleven de 2 met ons meelunchen. “Ja ik woon hier in de Bos en Lommerbuurt, maar er is helemaal niet altijd veel rottigheid”. “Je moet je er gewoon niet mee bemoeien, dat kun je zelf gewoon je eigen gang gaan. En: “ik ben nu nog wel het laagste niveau, maar volgend jaar ga ik niveau 2 doen en dan wil ik later chef van een restaurant worden, net als mijn neef. In Frankrijk. Maar ik zou ook wel hier in Bos en Lommer willen. Mijn eigen pizzarestaurant bijvoorbeeld.” Zoveel passie, toekomstperspectief, doorzettingsvermogen! 

Toen ik later de school uitliep, samen met iemand, die vanuit het bedrijfsleven in de werkgroep zat, liepen tegelijk grote groepen leerlingen de school uit. Een horde vooral allochtone leerlingen. Druk pratend en lachend. Dat moet misschien wel wennen, maar gelukkig nemen ze hun eigen cultuur mee. Optimisme en vrolijkheid iets wat het onderwijsveld op dit moment wel kan gebruiken.