Nederlandse kinderen zijn gekker dan gek
Was vroeger sprake van een lastig kind, is hetzefde kind vandaag de dag een ADHD’er of een autist. Nederland is weer eens ergens koploper mee in 
Europa. Meer dan in enig ander land in Europa stopt Nederland deze kinderen weg op scholen voor abnormalen kinderen. Kinderen die niet sporen om deel te nemen aan het huidige Nederlandse onderwijs.
De kinderen in Nederland lijken wel massaal gek geworden.
Je had vroeger in elke klas wel een moeilijk kind. Een kind wat een beetje slecht mee kon komen, soms een beetje te druk, soms een beetje teveel afwezig, soms een beetje teveel ruzie, soms een beetje teveel…….. Vroeger noemde men dit een apart kind. In ieder geval niet gek, maar wel een beetje vreemd. De gemiddelde leerkracht gaf dat kind dan een beetje meer aandacht. Zo’n kind ging naar het vbo of de lts en leerde direct een beroep.
Vandaag de dag worden kinderen van 6 jaar onderzocht door een psychiater en vervolgens – er is altijd wel wat aan de hand – vakkundig voorzien van een etikette. Daarmee ga je dan in je rugzakje verder mee door het leven. Er zijn steeds meer deskundigen die zich afvragen of dit vroege selecteren wel zo goed is voor het kind. Als we niet uitkijken hebben we in Nederland meer kinderen met een etiket dan zonder. Als kind lijkt het me ook verschrikkelijk om constant in beeld te zijn bij mensen die wat van je vinden, omdat je in hun systeem zit. Abnormale kinderen moet je natuurlijk wel goed in de gaten houden. Uit onderzoek blijkt ook nog eens dat dit soort kinderen een grote kans hebben om in een uitkeringstrajact te komen. Een soort van je leven lang leren met een uitkering. Kan niet de bedoeling zijn lijkt me.
In 12 jaar tijd verdubbelde het aantal kinderen op speciale scholen en het aantal kinderen dat hulp krijgt van Bureau Jeugdzorg. Bijna 14% van de jongeren in Nederland komt in aanmerking voor een bezoek aan Bureau Jeugdzorg. In 2007 steeg het aantal kinderen dat medicijnen inneemt tegen ADHD met 25%.
Ouders spelen ook belangrijke rol in dit verhaal. De meeste ouders denken vandaag eerder aan een stoornis bij hun kind dan vroeger. De algehele gevoeligheid voor dit onderwerp is in Nederland sterk toegenomen.
In mijn volgende bijdrage op zapgeneratie zal ik stil staan bij het onderwerp: “Hoe wordt je een probleemjongeren?”. Tipje van de sluier: “Het begint bij moeilijk stil kunnen zitten”.
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
22 reacties op “Nederlandse kinderen worden massaal voor GEK verklaard”
klopt; iedereen is ADHD -er vandaag de dag; welvaartsziekte
Inderdaad. Eerst verklaren we ze voor gek omdat ze in de regen buiten willen spelen, en later hebben ze verkeerde gewoontes aangeleerd omdat ze vroeger te weinig buiten waren…
Dat heeft de volgende reden; om in aanmerking te komen voor hulp bij eventuele achterstanden, moet er een diagnose gesteld worden. Heb je geen brandmerk, krijg je ook geen hulp.
Ik spreek uit ervaring, vanwege twee gediagnostiseerde kinderen.
Wat is normaal??
@3 brandmerk?? dat heet gewoon een DBC (diagnose behandel combinatie) . Zat ouders die vanwege dat budget voor hulp, aandringen op een diagnose trouwens. Ik zeg niet dat dat bij jou ook zo is en wens je weer sterkte, dat meen ik echt
@5. Bedankt hoor, maar alles gaat goed hier. Te goed zelfs, waardoor de kans groot is dat de oudste zeer waarschijnlijk niet meer in aanmerking komt voor een ”rugzakje”.
Brandmerken klinkt inderdaad wel erg cru, maar ik wil alleen maar aangeven dat je een stempel MOET hebben om in aanmerking te komen voor hulp. Een stempel dat later weleens tegen je kan gaan werken.
@6 ja helaas, je hebt een diagnose nodig om geld te krijgen. Het spijt me, zo werkt het nou eenmaal. Die gegevens zijn vertrouwelijk dus dat kan later nooit tegen je werken, sorry maar dat is echt onzin
De gegevens zijn vertrouwlijk, maar op een bepaald moment wordt er toch gevraagd welke opleiding je genoten hebt.
Vraag me af of normale kinderen ook een etiketje gaan krijgen, of kinderen met flaporen, maat 48 schoenen, sproeten en ga nog maar even door…bizar..?. Natuurlijk zijn er kinderen die zeker extra aandacht behoeven en waarbij het moelijk is om in de reguliere stroom mee te gaan, maar laten we, zoals geschreven, niet een ieder gaan stickeren en stempelen.
Meerdere malen hebben we in het MBO te maken met studenten die “last” hebben van dylexsie , concentratie” stoornissen” , ADHD, alleen soms lijkt het wel dat wij er meer last van hebben dan de persoon zelf…ha…
Persoonlijk ben ik juist een groot voorstander van gemêleerde klassen, immers de maatschappij is die ook en wij als beroepsopleiders dienen hier zeker rekening mee te houden, werken en leren, van en MET elkaar…
Ik denk dat het er vooral aan ligt dat het basisonderwijs te veel genormaliseerd is, waardoor vooral kinderen waarbij PDD-NOS als diagnose wordt gesteld als abnormaal worden beschouwd. Er bestaat nu eenmaal geen standaard kind dus standaard onderwijs is onmogelijk. Kinderen die in deze categorie vallen hebben naast hun achterstanden op bepaalde gebieden, vaak ook weer enorme talenten op andere gebieden, maar doordat ze als abnormaal worden gezien worden ouders onzeker en melden zich bij jeugdzorg, waar het balletje dan echt begint te rollen. Ik zeg altijd maar tegen mijn kinderen dat Einstein ook een autist was.
@11 ja dat klopt. Laat je kinderen zich nooit en te nimmer minder voelen vanwege een diagnose! Einstein was autistisch, vele presidenten waren bipolair, agatha christie had dyslexie……ik bedoel maar.
Helaas vind ik in mijn werk ook ouders die zo’n pdd-nos diagnose willen vanwege het budget, dat vind ik wel heel triest
Het is zeer vervelend voor het kind. Het blijft achtervolgen. Wij moeten zelfs gaan bewijzen dat er niks mis is met ons kind!! Maar wat kan je doen als ouders als de school het etiket al heeft geplakt. School wordt geloofd en wij zitten met een kind dat ontzettend verdrietig is!
Wat vaak opvalt is dat de persoon, het kind minder voorop staat, maar de beperking. Liever spreek ik over een kind met autistische beperking dan van een autist. Er wordt op dit moment in Nederland heel hard gewerkt om verbinding te maken tussen kinderen met een beperking (autisme, PDD NOS, spraak/taal problematiek etc…)Â en het reguliere onderwijs. Waar voorheen de diagnose leidde tot het predicaat “goed voor het speciaal onderwijs” is het besef groeiende dat kinderen (jongeren) met een beperking integraal mee moeten kunnen doen met het reguliere onderwijs. Leerlinggebonden financiering (LGF gelden) kunnen het kind, de ouder(s), de school en de docent dan helpen op weg naar het zogeheten “Inclusie onderwijs”
Hoewel Nederland in deze natuurlijk het typische poldergedrag vertoont door te spreken over “passend onderwijs” en het speciale onderwijs in stand wil houden.
dat heb ik ook ervaren en dat doen ze om hun deigen kinderen niet te hoeven gebruiken voor medische experimenten, ze kunnen dan de kinderen van anderen ervoor gebruiken. ik zal vertellen wat mij is overkomen, ik had een fataal verkeersongeluk gehad, en toen ik tien weken later uit dijkzigt kwam,toen liep ik overal tegenaan. Doordat ik op een pakje pleisters had gelezen dat hun product uitstekend steriliseerd, kwam ik op het verkeerde idee en dat vonden ze toch zo verwonderlijk!!!! en ik had geen idee.
@8 weekje meedraaien in mijn en mijn kinderen’s hoofd en leven?
Kom maar op!! (eikel)
Dat er zoveel kinderen tegenwoordig buiten de “boot” vallen komt volgens mij door t masale klassikale onderwijssysteem, de vernieuwingen in het vervolgonderwijs en het krampachtig volhouden aan statistieken die nergens op slaan.
niet elk kind kan meedraaien in een prestatiemaatschappij die bovendien met de dag intoleranter word.
Wanneer heb JIJ kinderen buiten zien spelen in t bos en hutten zien bouwen in een boom (3 meter boven de grond)???
“Vroegah” Konden deze kinderen zich na schooltijd uitleven buiten.
Tegenwoordig moeten ze zich stilhouden:
- op school(want anders word de juf boos)
- thuis want pa en ma zijn moe van t werken
- in winkels, want anders storen ze andere mensen in hun “rust”
Laat kinderen weer kinderen zijn.
Het moeten presteren komt LATER wel.
zo kunnen ze gemakkelijk als proefkonijn worden gebruikt, dat is mij ook overkomen. en je moet er nog belasting en ziektekostenverzekering voor betalen ook. In plaats van te ijveren voor de groei en de continuiteit van het eigen volk, laten ze het uitsterven. Oja ik heb contusio cerebrum et cerebellum maar als je een bekwame dokter treft, dan is dat geen probleem.
Ik ben het er helemaal mee eens. Kinderen mogen geen kind meer zijn.Â
Vanaf de dag dat ze naar de basisschool gaan moeten ze al kleine volwassenen zijn en zich ook zo gedragen. Ze moeten kunnen relativeren op het moment dat ze 4 zijn. Ze moeten zich ook kunnen inleven in die ander. Ze mogen niet boos worden en zeer zeker niet voor zichzelf opkomen. Als leraren graag willen kleien laten ze dan gewone klei gebruiken en niet onze kinderen. Die kan je niet per dag in een andere vorm kleien en vervolgens wegzetten. Het zou een stuk beter zijn om weer gewoon les te gaan geven en wat minder bezig te houden met het analyseren van iedere beweging die het kind maakt!
In plaats van kinderen te helpen worden ze de grond in geboord!!!!
Laten we vooral duidelijk hebben dat eigenschappen (GEEN beperkingen) als ADHD en ADD zeker wel bestaan. Het is de epidemische vorm van diagnoseren die erg kwalijk is. Hoe men vroeger naar je keel greep na een kuchje om je amandelen te verwijderen, nu pompen je ze vol medicijnen als je een beetje druk bent of ben je raar en “geremd” als je wat meer terug getrokken bent. Kinderen (maar mensen in het algemeen) mogen niet meer zich zelf zijn, maar worden met medicijnen en etiketten in een ideaalhokje gepropt… dat kan niet goed zijn…
Helemaal mee eens. Medicatie is goed, maar we zijn niet allemaal gek. En zelfs als je gek bent betekent dat niet dat je niets kan bereiken. Ik denk dat we veel te veel verwachten van onze kinderen. Ze moeten goed zijn op school, in sport, muziek en goede sociale vaardigheden hebben. Als al deze dromen (van ouders) niet helemaal uitkomen, dan is een diagnose de uitkomst om te verklaren waarom het allemaal iets minder gaat. Ook veel volwassenen verschuilen zich achter een diagnose. Maar gelukkig kan het ook anders; ik werk met mensen met ernstige psychiatrische stoornissen, die werken en een positieve bijdrage leveren aan de zorg. Het is niet makkelijk maar een diagnose is geen reden om niet iets van je leven te maken.
Hmm, weinig subtiel artikel Jeroen.
Kan wel iets subtieler.
Vooropgesteld dat er sprake is van een serieuze diagnose kun je kinderen met ADHD en PDD/NOS absoluut niet op een lijn stellen met gewoon “lastige” kinderen die misschien een beetje druk zijn. Er zijn wel degelijk specifieke kenmerken die deze kinderen onderscheiden van de rest. Zij hebben het daardoor vaak erg  moeilijk om mee te komen vooral in het basisonderwijs omdat men daar vaak te weinig handvaten/kennis heeft om er goed op in te spelen. Medicatie kan op korte termijn soms verlichting geven maar onderdrukt in feite alleen de symptomen. De bijwerkingen zijn vaak ook niet mis. Alternatieve behandelingen zoals Neurofeedback zijn veelbelovend maar worden helaas niet of nauwelijks vergoed door zorgverzekeraars.
Heel herkenbaar! wat ben ik blij deze reactie te lezen. Ons kind van 6 is iets drukker, wil graag dat het op zijn manier gebeurd, let meer op andere kinderen in de klas. Allemaal dingen die kinderen gewoon moeten leren denk ik. De juffrouwen wilde hem laten observeren want hij vraagt toch wel veel aandacht in de klas zeiden ze?? geobserveerd, getest en een rapport later zeiden ze dat het overal een beetje aan kon liggen? waarschijnlijk een vorm ADHD en of we maar eens met een arts wilde praten want medicijnen kunnen wel eens helpen???? gelijk inderdaad een stempel erop?
Ik denk er aan om eerst maar eens te zien hoe het gaat op school als hij volgend jaar in een andere klas zit bij een andere juffrouw?
Herkenbaar, een symptoom wordt genoemd en iedereen zegt wat over het symptoom. het lost alleen niets op. Iedreen kent het en iedereen praat er over. Oplossing ligt in waar het begint. Hoe komt het dat de zogenaamde gekte evalueert. Kijk naar het gedrag van het kind en zie het gedrag binnen een samenleving. Kinderen zijn een gevolg van wat ouderen hen meegeven. Als ouderen eerder tevreden gaan worden zullen kinderen dat ook worden. Gaan ouderen minder uitgeven dan gaan kinderen ook minder uitgeven. Gaan ouderen passend woordgebuik hanteren dan gaan kinderen ook passen woordgebruik hanteren. Als ouderen laten zien dat oorlogen te voorkomen zijn door gewenst gedrag en elkaar in de waarde te laten dan gaan de kinderen volgen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.  Niemand kan de schuld in de schoenen geschoven worden en daar wordt niets mee opgelost. Verantwoordelijk zijn voor het eigen gedrag en weten wat je daarmee in gang zet,  zal al veel gaan oplossen. “Kinderen hebben de toekomst” wordt gezegd. Ouderen bepalen die toekomst.Â
Nederland is een normalisatieinstituut. Alles wat niet conform de lijn is dient gelabeld te worden. Wie bepaald er wat normaal is? Hoe gekker het wordt des te normaler het gevonden gaat worden. Â
Een systeem gericht op economisch gewin zonder te beseffen dat we veel tijd van elkaar wegnemen. Dit kan gekeerd worden. Hoe? Ik ben begonnen. Geen overwerk meer, geen verlof meer over einde van het jaar, ik ben tevreden met de verdienste en hetgeen ik nodig heb om met het gezin verder te kunnen.  Ik ben jeugd in de sport aan het trainen als vrijwilliger. Ik leer een voorbeeldfunctie in te vullen van de jeugd. Raar dat ik dat zo zeg maar de jeugd laat feilloos zien waar het misgaat in het groeiproces naar onafhankelijkheid. Valt niet mee maar niets doen en veel praten lost niets op. Ik ben voornemens om minder te gaan werken en meer met de jeugd aan de slag te gaan. De oplossing begint niet in de wieg, maar is afhankelijk van de inrichting van een samenleving.
Ouders kunnen veel maar eens gaat het kind naar school en gaat de omgeving in. Ze komen dan thuis met dingen waaraan je herkent in welke omgeving zij verkeerd hebben. Als ouders ligt er een taak om dit te begeleiden. Als er geen tijd is om te begeleiden dan wordt die tijd ingehuurd. Ikzelf heb gekozen om die tijd te nemen en tot de kinderen onafhankelijk zijn er voor ze te zijn. Niets staat dichter bij een kind als de ouders. Zij zijn verantwoordelijk voor de begeleiding. Als de samenleving nu meer tijd gaat steken in de begeleiding dan komen we er wel. Niet praten maar doen. Durf te begeleiden en durf een voorbeeld te zijn.
Met groet, Jos Â